๒๐๐. สาธุสีลชาตกํ (๒-๕-๑๐)

๙๙. สรีรทพฺยํ วุฑฺฒพฺยํ [วทฺธพฺยํ (สี. ปี.)], โสชจฺจํ สาธุสีลิยํ;

พฺราหฺมณํ เตว ปุจฺฉาม, กนฺนุ เตสํ วนิมฺหเส [วณิมฺหเส (สี. ปี.)].

๑๐๐. อตฺโถ อตฺถิ สรีรสฺมึ, วุฑฺฒพฺยสฺส นโม กเร;

อตฺโถ อตฺถิ สุชาตสฺมึ, สีลํ อสฺมาก รุจฺจตีติ.

สาธุสีลชาตกํ ทสมํ.

รุหกวคฺโค ปญฺจโม.

ตสฺสุทฺทานํ –

อปิรุหก รูปวตี มุสโล, ปวสนฺติ สปญฺจมโปกฺขรณี;

อถ มุตฺติมวาณิช อุมฺหยเต, จิรอาคต โกฏฺฐ สรีร ทสาติ.