๒๔๒. สุนขชาตกํ (๒-๑๐-๒)

๑๘๔. พาโล วตายํ สุนโข, โย วรตฺตํ [โย จ โยตฺตํ (ก.)] น ขาทติ;

พนฺธนา จ ปมุญฺเจยฺย, อสิโต จ ฆรํ วเช.

๑๘๕. อฏฺฐิตํ เม มนสฺมึ เม, อโถ เม หทเย กตํ;

กาลญฺจ ปฏิกงฺขามิ, ยาว ปสฺสุปตู ชโน [ปสุปตุชฺชโน (สฺยา. ก.)].

สุนขชาตกํ ทุติยํ.