๒๔๓. คุตฺติลชาตกํ (๒-๑๐-๓)

๑๘๖. สตฺตตนฺตึ สุมธุรํ, รามเณยฺยํ อวาจยึ;

โส มํ รงฺคมฺหิ อเวฺหติ, สรณํ เม โหหิ โกสิย.

๑๘๗. อหํ ตํ สรณํ สมฺม [อหํ เต สรณํ โหมิ (วิ. ว. ๓๒๘)], อหมาจริยปูชโก;

น ตํ ชยิสฺสติ สิสฺโส, สิสฺสมาจริย เชสฺสสีติ.

คุตฺติลชาตกํ ตติยํ.