౧. పఠమసిక్ఖాపదం

౮౮౩. తేన సమయేన బుద్ధో భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన ఖో పన సమయేన సమ్బహులా [మహావ. ౩౫౦] భిక్ఖునియో అచిరవతియా నదియా వేసియాహి సద్ధిం నగ్గా ఏకతిత్థే నహాయన్తి. వేసియా తా భిక్ఖునియో ఉప్పణ్డేసుం – ‘‘కిం ను ఖో నామ తుమ్హాకం, అయ్యే, దహరానం [దహరానం దహరానం (సీ.)] బ్రహ్మచరియం చిణ్ణేన, నను నామ కామా పరిభుఞ్జితబ్బా! యదా జిణ్ణా భవిస్సథ తదా బ్రహ్మచరియం చరిస్సథ. ఏవం తుమ్హాకం ఉభో అత్థా పరిగ్గహితా భవిస్సన్తీ’’తి. భిక్ఖునియో వేసియాహి ఉప్పణ్డియమానా మఙ్కూ అహేసుం. అథ ఖో తా భిక్ఖునియో ఉపస్సయం గన్త్వా భిక్ఖునీనం ఏతమత్థం ఆరోచేసుం. భిక్ఖునియో భిక్ఖూనం ఏతమత్థం ఆరోచేసుం. భిక్ఖూ భగవతో ఏతమత్థం ఆరోచేసుం. అథ ఖో భగవా ఏతస్మిం నిదానే ఏతస్మిం పకరణే ధమ్మిం కథం కత్వా భిక్ఖూ ఆమన్తేసి – ‘‘తేన హి, భిక్ఖవే, భిక్ఖునీనం సిక్ఖాపదం పఞ్ఞపేస్సామి దస అత్థవసే పటిచ్చ – సఙ్ఘసుట్ఠుతాయ…పే… వినయానుగ్గహాయ. ఏవఞ్చ పన, భిక్ఖవే, భిక్ఖునియో ఇమం సిక్ఖాపదం ఉద్దిసన్తు –

౮౮౪. ‘‘యా పన భిక్ఖునీ నగ్గా నహాయేయ్య, పాచిత్తియ’’న్తి.

౮౮౫. యా పనాతి యా యాదిసా…పే… భిక్ఖునీతి…పే… అయం ఇమస్మిం అత్థే అధిప్పేతా భిక్ఖునీతి.

నగ్గా నహాయేయ్యాతి అనివత్థా వా అపారుతా వా నహాయతి, పయోగే దుక్కటం. నహానపరియోసానే ఆపత్తి పాచిత్తియస్స.

౮౮౬. అనాపత్తి అచ్ఛిన్నచీవరికాయ వా నట్ఠచీవరికాయ వా, ఆపదాసు, ఉమ్మత్తికాయ, ఆదికమ్మికాయాతి.

పఠమసిక్ఖాపదం నిట్ఠితం.