౬-౭. తణ్హక్ఖయసుత్తాదివణ్ణనా

౨౦౭-౨౦౮. ‘‘సో మం పుచ్ఛిస్సతీ’’తి అధిప్పాయేన భగవతా ఓసాపితదేసనం. పత్థటత్తా భావనాపారిపూరియా విత్థారితం గతత్తా. మహన్తభావన్తి భావనావసేనేవ మహత్తం గతత్తా. తతో ఏవ వడ్ఢిప్పమాణా. నీవరణవిగమే సమ్భవతో పచ్చయతో బ్యాపాదో విగతో హోతీతి ఆహ – ‘‘నీవరణానం దూరీభావేన బ్యాపాదవిరహితత్తా’’తి. తణ్హామూలకన్తి తణ్హాపచ్చయం. యఞ్హి తణ్హాసహగతం అసహగతమ్పి తణ్హం ఉపనిస్సాయ నిప్ఫన్నం, సబ్బం తం తణ్హామూలకం. పహీయతి అనుప్పాదప్పహానేన. తణ్హాదీనంయేవ ఖయా, న తేసం సఙ్ఖారానం ఖయా. ఏతేహి తణ్హక్ఖయాదిపదేహి.