౨. సుఖసుత్తవణ్ణనా

౨౫౦. దుక్ఖం న హోతీతి అదుక్ఖం, సుఖం న హోతీతి అసుఖం, మ-కారో పదసన్ధికరో. అదుక్ఖమసుఖన్తి వేదయితసద్దాపేక్ఖాయ నపుంసకనిద్దేసో. సపరసన్తానగతే సన్ధాయ అజ్ఝత్తబహిద్ధాగహణన్తి ఆహ ‘‘అత్తనో చ పరస్స చా’’తి. తేన సబ్బమ్పి వేదయితం గహితన్తి దట్ఠబ్బం. నస్సనసభావన్తి ఇత్తరఖణతాయ భఙ్గతో ఉద్ధం అపస్సితబ్బసభావం. పలోకో భేదో ఏతస్స అత్థీతి పలోకినం. తేనాహ ‘‘భిజ్జనసభావ’’న్తి. ఞాణేన ఫుసిత్వా ఫుసిత్వాతి పుబ్బభాగే విపస్సనాఞాణేన అనిచ్చా పభఙ్గునోతి ఆరమ్మణతో, ఉత్తరకాలం అసమ్మోహతో మగ్గపరమ్పరాయ ఫుసిత్వా ఫుసిత్వా వయం పస్సన్తో. విరజ్జతీతి మగ్గవిరాగేన విరజ్జతి. సమ్మసనచారవేదనా కథితా ఆరద్ధవిపస్సకానం వసేన దేసనాతి. లోకియలోకుత్తరేహి ఞాణేహి యాథావతో పరిజాననం పటివిజ్ఝనం ఞాణఫుసనం.

సుఖసుత్తవణ్ణనా నిట్ఠితా.