౪. సత్తవస్సానుబన్ధసుత్తం

౧౬౦. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా ఉరువేలాయం విహరతి నజ్జా నేరఞ్జరాయ తీరే అజపాలనిగ్రోధే. తేన ఖో పన సమయేన మారో పాపిమా సత్తవస్సాని భగవన్తం అనుబన్ధో హోతి ఓతారాపేక్ఖో ఓతారం అలభమానో. అథ ఖో మారో పాపిమా యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘సోకావతిణ్ణో ను వనమ్హి ఝాయసి,

విత్తం ను జీనో ఉద పత్థయానో;

ఆగుం ను గామస్మిమకాసి కిఞ్చి,

కస్మా జనేన న కరోసి సక్ఖిం;

సక్ఖీ న సమ్పజ్జతి కేనచి తే’’తి.

‘‘సోకస్స మూలం పలిఖాయ సబ్బం,

అనాగు ఝాయామి అసోచమానో;

ఛేత్వాన సబ్బం భవలోభజప్పం,

అనాసవో ఝాయామి పమత్తబన్ధూ’’తి.

‘‘యం వదన్తి మమ యిదన్తి, యే వదన్తి మమన్తి చ;

ఏత్థ చే తే మనో అత్థి, న మే సమణ మోక్ఖసీ’’తి.

‘‘యం వదన్తి న తం మయ్హం, యే వదన్తి న తే అహం;

ఏవం పాపిమ జానాహి, న మే మగ్గమ్పి దక్ఖసీ’’తి.

‘‘సచే మగ్గం అనుబుద్ధం, ఖేమం అమతగామినం;

అపేహి గచ్ఛ త్వమేవేకో, కిమఞ్ఞమనుసాససీ’’తి.

‘‘అమచ్చుధేయ్యం పుచ్ఛన్తి, యే జనా పారగామినో;

తేసాహం పుట్ఠో అక్ఖామి, యం సచ్చం తం నిరూపధి’’న్తి.

‘‘సేయ్యథాపి, భన్తే, గామస్స వా నిగమస్స వా అవిదూరే పోక్ఖరణీ. తత్రస్స కక్కటకో. అథ ఖో, భన్తే, సమ్బహులా కుమారకా వా కుమారికాయో వా తమ్హా గామా వా నిగమా వా నిక్ఖమిత్వా యేన సా పోక్ఖరణీ తేనుపసఙ్కమేయ్యుం; ఉపసఙ్కమిత్వా తం కక్కటకం ఉదకా ఉద్ధరిత్వా థలే పతిట్ఠపేయ్యుం. యం యదేవ హి సో, భన్తే, కక్కటకో అళం అభినిన్నామేయ్య తం తదేవ తే కుమారకా వా కుమారికాయో వా కట్ఠేన వా కథలాయ వా సఞ్ఛిన్దేయ్యుం సమ్భఞ్జేయ్యుం సమ్పలిభఞ్జేయ్యుం. ఏవఞ్హి సో, భన్తే, కక్కటకో సబ్బేహి అళేహి సఞ్ఛిన్నేహి సమ్భగ్గేహి సమ్పలిభగ్గేహి అభబ్బో తం పోక్ఖరణిం ఓతరితుం. ఏవమేవ ఖో, భన్తే, యాని కానిచి విసూకాయికాని [యాని విసుకాయికాని (సీ. పీ. క.)] విసేవితాని విప్ఫన్దితాని, సబ్బాని తాని [కానిచి కానిచి సబ్బాని (సీ. పీ. క.)] భగవతా సఞ్ఛిన్నాని సమ్భగ్గాని సమ్పలిభగ్గాని. అభబ్బో దానాహం, భన్తే, పున భగవన్తం ఉపసఙ్కమితుం యదిదం ఓతారాపేక్ఖో’’తి. అథ ఖో మారో పాపిమా భగవతో సన్తికే ఇమా నిబ్బేజనీయా గాథాయో అభాసి –

‘‘మేదవణ్ణఞ్చ పాసాణం, వాయసో అనుపరియగా;

అపేత్థ ముదుం విన్దేమ, అపి అస్సాదనా సియా.

‘‘అలద్ధా తత్థ అస్సాదం, వాయసేత్తో అపక్కమే;

కాకోవ సేలమాసజ్జ, నిబ్బిజ్జాపేమ గోతమా’’తి.