౨. కిన్నుసీహసుత్తం

౧౪౮. ఏకం సమయం భగవా సావత్థియం విహరతి జేతవనే అనాథపిణ్డికస్స ఆరామే. తేన ఖో పన సమయేన భగవా మహతియా పరిసాయ పరివుతో ధమ్మం దేసేతి.

అథ ఖో మారస్స పాపిమతో ఏతదహోసి – ‘‘అయం ఖో సమణో గోతమో మహతియా పరిసాయ పరివుతో ధమ్మం దేసేతి. యంనూనాహం యేన సమణో గోతమో తేనుపసఙ్కమేయ్యం విచక్ఖుకమ్మాయా’’తి. అథ ఖో మారో పాపిమా యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘కిన్ను సీహోవ నదసి, పరిసాయం విసారదో;

పటిమల్లో హి తే అత్థి, విజితావీ ను మఞ్ఞసీ’’తి.

‘‘నదన్తి వే మహావీరా, పరిసాసు విసారదా;

తథాగతా బలప్పత్తా, తిణ్ణా లోకే విసత్తిక’’న్తి.

అథ ఖో మారో పాపిమా ‘‘జానాతి మం భగవా, జానాతి మం సుగతో’’తి దుక్ఖీ దుమ్మనో తత్థేవన్తరధాయీతి.