౩. సకలికసుత్తం

౧౪౯. ఏవం మే సుతం – ఏకం సమయం భగవా రాజగహే విహరతి మద్దకుచ్ఛిస్మిం మిగదాయే. తేన ఖో పన సమయేన భగవతో పాదో సకలికాయ ఖతో హోతి, భుసా సుదం భగవతో వేదనా వత్తన్తి సారీరికా దుక్ఖా తిబ్బా ఖరా కటుకా అసాతా అమనాపా. తా సుదం భగవా సతో సమ్పజానో అధివాసేతి అవిహఞ్ఞమానో. అథ ఖో భగవా చతుగ్గుణం సఙ్ఘాటిం పఞ్ఞపేత్వా దక్ఖిణేన పస్సేన సీహసేయ్యం కప్పేసి పాదే పాదం అచ్చాధాయ సతో సమ్పజానో. అథ ఖో మారో పాపిమా యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం గాథాయ అజ్ఝభాసి –

‘‘మన్దియా ను ఖో సేసి ఉదాహు కావేయ్యమత్తో,

అత్థా ను తే సమ్పచురా న సన్తి;

ఏకో వివిత్తే సయనాసనమ్హి,

నిద్దాముఖో కిమిదం సోప్పసే వా’’తి.

‘‘న మన్దియా సయామి నాపి కావేయ్యమత్తో,

అత్థం సమేచ్చాహమపేతసోకో;

ఏకో వివిత్తే సయనాసనమ్హి,

సయామహం సబ్బభూతానుకమ్పీ.

‘‘యేసమ్పి సల్లం ఉరసి పవిట్ఠం,

ముహుం ముహుం హదయం వేధమానం;

తేపీధ సోప్పం లభరే ససల్లా,

తస్మా అహం న సుపే వీతసల్లో.

‘‘జగ్గం న సఙ్కే నపి భేమి సోత్తుం,

రత్తిన్దివా నానుతపన్తి మామం;

హానిం న పస్సామి కుహిఞ్చి లోకే,

తస్మా సుపే సబ్బభూతానుకమ్పీ’’తి.

అథ ఖో మారో పాపిమా ‘‘జానాతి మం భగవా, జానాతి మం సుగతో’’తి దుక్ఖీ దుమ్మనో తత్థేవన్తరధాయీతి.