౧౦. రజ్జసుత్తం

౧౫౬. ఏకం సమయం భగవా కోసలేసు విహరతి హిమవన్తపదేసే [హిమవన్తపస్సే (సీ.)] అరఞ్ఞకుటికాయం. అథ ఖో భగవతో రహోగతస్స పటిసల్లీనస్స ఏవం చేతసో పరివితక్కో ఉదపాది – ‘‘సక్కా ను ఖో రజ్జం కారేతుం అహనం అఘాతయం అజినం అజాపయం అసోచం అసోచాపయం ధమ్మేనా’’తి?

అథ ఖో మారో పాపిమా భగవతో చేతసా చేతోపరివితక్కమఞ్ఞాయ యేన భగవా తేనుపసఙ్కమి; ఉపసఙ్కమిత్వా భగవన్తం ఏతదవోచ – ‘‘కారేతు, భన్తే, భగవా రజ్జం, కారేతు, సుగతో, రజ్జం అహనం అఘాతయం అజినం అజాపయం అసోచం అసోచాపయం ధమ్మేనా’’తి. ‘‘కిం పన మే త్వం, పాపిమ, పస్ససి యం మం త్వం ఏవం వదేసి – ‘కారేతు, భన్తే, భగవా రజ్జం, కారేతు సుగతో, రజ్జం అహనం అఘాతయం అజినం అజాపయం అసోచం అసోచాపయం ధమ్మేనా’’’తి? ‘‘భగవతా ఖో, భన్తే, చత్తారో ఇద్ధిపాదా భావితా బహులీకతా యానీకతా వత్థుకతా అనుట్ఠితా పరిచితా సుసమారద్ధా. ఆకఙ్ఖమానో చ, భన్తే, భగవా హిమవన్తం పబ్బతరాజం సువణ్ణం త్వేవ అధిముచ్చేయ్య సువణ్ణఞ్చ పనస్సా’’తి [సువణ్ణపబ్బతస్సాతి (సీ. స్యా. కం.), సువణ్ణఞ్చ పబ్బతస్సాతి (పీ.)].

‘‘పబ్బతస్స సువణ్ణస్స, జాతరూపస్స కేవలో;

ద్విత్తావ నాలమేకస్స, ఇతి విద్వా సమఞ్చరే.

‘‘యో దుక్ఖమద్దక్ఖి యతోనిదానం,

కామేసు సో జన్తు కథం నమేయ్య;

ఉపధిం విదిత్వా సఙ్గోతి లోకే,

తస్సేవ జన్తు వినయాయ సిక్ఖే’’తి.

అథ ఖో మారో పాపిమా ‘‘జానాతి మం భగవా, జానాతి మం సుగతో’’తి దుక్ఖీ దుమ్మనో తత్థేవన్తరధాయీతి.

దుతియో వగ్గో.

తస్సుద్దానం –

పాసాణో సీహో సకలికం [సక్ఖలికం (క.)], పతిరూపఞ్చ మానసం;

పత్తం ఆయతనం పిణ్డం, కస్సకం రజ్జేన తే దసాతి.