౬. అసుభానుపస్సీసుత్తం

౮౫. వుత్తఞ్హేతం భగవతా, వుత్తమరహతాతి మే సుతం –

‘‘అసుభానుపస్సీ, భిక్ఖవే, కాయస్మిం విహరథ; ఆనాపానస్సతి చ వో అజ్ఝత్తం పరిముఖం సూపట్ఠితా హోతు; సబ్బసఙ్ఖారేసు అనిచ్చానుపస్సినో విహరథ. అసుభానుపస్సీనం, భిక్ఖవే, కాయస్మిం విహరతం యో సుభాయ ధాతుయా రాగానుసయో సో పహీయతి [పహియ్యతి (క.)]. ఆనాపానస్సతియా అజ్ఝత్తం పరిముఖం సూపట్ఠితితాయ యే బాహిరా వితక్కాసయా విఘాతపక్ఖికా, తే న హోన్తి. సబ్బసఙ్ఖారేసు అనిచ్చానుపస్సీనం విహరతం యా అవిజ్జా సా పహీయతి, యా విజ్జా సా ఉప్పజ్జతీ’’తి. ఏతమత్థం భగవా అవోచ. తత్థేతం ఇతి వుచ్చతి –

‘‘అసుభానుపస్సీ కాయస్మిం, ఆనాపానే పటిస్సతో;

సబ్బసఙ్ఖారసమథం, పస్సం ఆతాపి సబ్బదా.

‘‘స వే సమ్మద్దసో భిక్ఖు, యతో తత్థ విముచ్చతి;

అభిఞ్ఞావోసితో సన్తో, స వే యోగాతిగో మునీ’’తి.

అయమ్పి అత్థో వుత్తో భగవతా, ఇతి మే సుతన్తి. ఛట్ఠం.