౧౦. దేవదత్తసుత్తం

౮౯. వుత్తఞ్హేతం భగవతా, వుత్తమరహతాతి మే సుతం –

‘‘తీహి, భిక్ఖవే, అసద్ధమ్మేహి అభిభూతో పరియాదిన్నచిత్తో దేవదత్తో ఆపాయికో నేరయికో కప్పట్ఠో అతేకిచ్ఛో. కతమేహి తీహి? పాపిచ్ఛతాయ, భిక్ఖవే, అభిభూతో పరియాదిన్నచిత్తో దేవదత్తో ఆపాయికో నేరయికో కప్పట్ఠో అతేకిచ్ఛో. పాపమిత్తతాయ, భిక్ఖవే, అభిభూతో పరియాదిన్నచిత్తో దేవదత్తో ఆపాయికో నేరయికో కప్పట్ఠో అతేకిచ్ఛో. సతి ఖో పన ఉత్తరికరణీయే [ఉత్తరిం కరణీయే (స్యా.)] ఓరమత్తకేన విసేసాధిగమేన [విసేసాధిగమేన చ (స్యా. పీ.)] అన్తరా వోసానం ఆపాది. ఇమేహి ఖో, భిక్ఖవే, తీహి అసద్ధమ్మేహి అభిభూతో పరియాదిన్నచిత్తో దేవదత్తో ఆపాయికో నేరయికో కప్పట్ఠో అతేకిచ్ఛో’’తి. ఏతమత్థం భగవా అవోచ. తత్థేతం ఇతి వుచ్చతి –

‘‘మా జాతు కోచి లోకస్మిం, పాపిచ్ఛో ఉదపజ్జథ;

తదమినాపి జానాథ, పాపిచ్ఛానం యథా గతి.

‘‘పణ్డితోతి సమఞ్ఞాతో, భావితత్తోతి సమ్మతో;

జలంవ యససా అట్ఠా, దేవదత్తోతి విస్సుతో [మే సుతం (పాళియం)].

‘‘సో పమాణమనుచిణ్ణో [పమాదమనుచిణ్ణో (క. సీ. స్యా. పీ.), సమానమనుచిణ్ణో (అట్ఠ.)], ఆసజ్జ నం తథాగతం;

అవీచినిరయం పత్తో, చతుద్వారం భయానకం.

‘‘అదుట్ఠస్స హి యో దుబ్భే, పాపకమ్మం అకుబ్బతో;

తమేవ పాపం ఫుసతి [ఫుస్సేతి (స్యా.)], దుట్ఠచిత్తం అనాదరం.

‘‘సముద్దం విసకుమ్భేన, యో మఞ్ఞేయ్య పదూసితుం;

న సో తేన పదూసేయ్య, భేస్మా హి ఉదధి మహా.

‘‘ఏవమేవ [ఏవమేతం (స్యా.)] తథాగతం, యో వాదేన విహింసతి;

సమ్మగ్గతం [సమగ్గతం (సీ. క.)] సన్తచిత్తం, వాదో తమ్హి న రూహతి.

‘‘తాదిసం మిత్తం కుబ్బేథ, తఞ్చ సేవేయ్య పణ్డితో;

యస్స మగ్గానుగో భిక్ఖు, ఖయం దుక్ఖస్స పాపుణే’’తి.

అయమ్పి అత్థో వుత్తో భగవతా, ఇతి మే సుతన్తి. దసమం.

చతుత్థో వగ్గో నిట్ఠితో.

తస్సుద్దానం –

వితక్కాసక్కారసద్ద, చవనలోకే అసుభం;

ధమ్మఅన్ధకారమలం, దేవదత్తేన తే దసాతి.