౬. అజాతసుత్తం

౪౩. వుత్తఞ్హేతం భగవతా, వుత్తమరహతాతి మే సుతం –

‘‘అత్థి, భిక్ఖవే, అజాతం అభూతం అకతం అసఙ్ఖతం. నో చేతం, భిక్ఖవే, అభవిస్స అజాతం అభూతం అకతం అసఙ్ఖతం, నయిధ జాతస్స భూతస్స కతస్స సఙ్ఖతస్స నిస్సరణం పఞ్ఞాయేథ. యస్మా చ ఖో, భిక్ఖవే, అత్థి అజాతం అభూతం అకతం అసఙ్ఖతం, తస్మా జాతస్స భూతస్స కతస్స సఙ్ఖతస్స నిస్సరణం పఞ్ఞాయతీ’’తి. ఏతమత్థం భగవా అవోచ. తత్థేతం ఇతి వుచ్చతి –

‘‘జాతం భూతం సముప్పన్నం, కతం సఙ్ఖతమద్ధువం;

జరామరణసఙ్ఘాటం, రోగనీళం [రోగనిడ్ఢం (సీ.)] పభఙ్గురం [పభఙ్గునం (క. సీ. క.), పభఙ్గుణం (స్యా.)].

‘‘ఆహారనేత్తిప్పభవం, నాలం తదభినన్దితుం;

తస్స నిస్సరణం సన్తం, అతక్కావచరం ధువం.

‘‘అజాతం అసముప్పన్నం, అసోకం విరజం పదం;

నిరోధో దుక్ఖధమ్మానం, సఙ్ఖారూపసమో సుఖో’’తి.

అయమ్పి అత్థో వుత్తో భగవతా, ఇతి మే సుతన్తి. ఛట్ఠం.