౨౮. తంహన్తి

బహుమ్హి భూతానగతేసుపి పచ్చయభావే కారణమాహ-‘సఙ్ఖ్యాకాలానమవివచ్ఛితత్తా’తి, సుత్తే వుత్తాయ ఏకసఙ్ఖ్యాయ వుత్తమానకా లస్సేవ చ వత్తుమనిచ్ఛితత్తాతి అత్థో.

తదుపాదానన్తూతి తేసమేకవచనాదీనముపాదానన్తు. తం నానన్తరీయ కత్తాతి ఉపలక్ఖణవసేన తేసం వచనకాలన్తరానమవినాభావిత్తాతి అధిప్పాయో. హన్తిచ్చాదిత్యాద్యన్తస్స కిరియాప్పధానత్తే కథం ణాదీనం తదత్థే జాయమానానం సాధనప్పధానత్త మిచ్చత్ర హేతుమాహ ‘సభావతో’తి. మీనే హన్తీతి మేనికో. అజివ్హా అనిమిసా చ మచ్ఛా, దిట్ఠోవ సన్దిట్ఠన్తి ఇమినా సంసద్దస్స విసుం అత్థభావం దస్సేతి. లోకుత్తరధమ్మోతి నవవిధో లోకుత్తరధమ్మో, ఫలధమ్మోపి హేట్ఠిమో సకదాగామివిపస్సనాదీనం పచ్చయభావేన ఉపరిమగ్గాధిగమస్స ఉపనిస్సయభావతో పరియాయతో దిస్సమానోవ వట్టభయం నివత్తేతి, భావనాభిసమయవసేన మగ్గధమ్మో సచ్ఛికిరియాభిసమయవసేన నిబ్బానధమ్మో.

వట్టభయన్తి కమ్మకిలేసవిపాకసఙ్ఖాతం తివిధవట్టభయం. విధాన వచనన్తి అప్పత్తే-త్థే నియోగసఙ్ఖాతవిధినో పకాసతం ఏహిపస్స వచనం. పరిసుద్ధత్తాతి కిలేసమలవిరహేన సబ్బథా విసుద్ధత్తా. అమనుఞ్ఞమ్పి కదాచి సప్పయోజనం యథాసభావప్పకాసనేన దస్సేతబ్బం భవేయ్యాతి తదభావం దస్సేతి. తేనాహ ‘విజ్జమానమ్పి చే’చ్చాది. నను చ ఏహిపస్సాతి త్యాద్యన్తా, తస్మా నేతేతి పచ్చయో పప్పోతి, తథాహి పాటిపదికతో పచ్చయవిధానమ్పటిపాదితం, న త్యాద్యన్తతో నాపి వాక్యతో, తస్మా కథమేహిపస్సికోతి హోతీతి ఆహ-‘ఏహిపస్ససద్దోచాయ’మిచ్చాది. పదసముదాయస్సానుకరణోతి పదసమూహస్స అనుకరణభూతో ఏకో ఏహిపస్ససద్దో. అథవా ఏహి ఆగచ్ఛ ఇమం ధమ్మం పస్సాతి యో అప్పత్తే-త్థే నియోగసఙ్ఖాతో విధి, తబ్బాచకో యన్నిపాతో ఏహిపస్సాతి, ఏహిపస్సవిధిం అరహతీతి ఏహిపస్సికో, అథవా ఏహిచ్చేవ నిపాతో, దస్సనం ఞాపనం పస్సో, ఏహీతి పస్సో ఞాపనం ఏహిపస్సో, ఏహిపస్సం అరహతీతి ఏహిపస్సికో.