൨. സുഖസുത്തവണ്ണനാ

൨൫൦. ദുക്ഖം ന ഹോതീതി അദുക്ഖം, സുഖം ന ഹോതീതി അസുഖം, മ-കാരോ പദസന്ധികരോ. അദുക്ഖമസുഖന്തി വേദയിതസദ്ദാപേക്ഖായ നപുംസകനിദ്ദേസോ. സപരസന്താനഗതേ സന്ധായ അജ്ഝത്തബഹിദ്ധാഗഹണന്തി ആഹ ‘‘അത്തനോ ച പരസ്സ ചാ’’തി. തേന സബ്ബമ്പി വേദയിതം ഗഹിതന്തി ദട്ഠബ്ബം. നസ്സനസഭാവന്തി ഇത്തരഖണതായ ഭങ്ഗതോ ഉദ്ധം അപസ്സിതബ്ബസഭാവം. പലോകോ ഭേദോ ഏതസ്സ അത്ഥീതി പലോകിനം. തേനാഹ ‘‘ഭിജ്ജനസഭാവ’’ന്തി. ഞാണേന ഫുസിത്വാ ഫുസിത്വാതി പുബ്ബഭാഗേ വിപസ്സനാഞാണേന അനിച്ചാ പഭങ്ഗുനോതി ആരമ്മണതോ, ഉത്തരകാലം അസമ്മോഹതോ മഗ്ഗപരമ്പരായ ഫുസിത്വാ ഫുസിത്വാ വയം പസ്സന്തോ. വിരജ്ജതീതി മഗ്ഗവിരാഗേന വിരജ്ജതി. സമ്മസനചാരവേദനാ കഥിതാ ആരദ്ധവിപസ്സകാനം വസേന ദേസനാതി. ലോകിയലോകുത്തരേഹി ഞാണേഹി യാഥാവതോ പരിജാനനം പടിവിജ്ഝനം ഞാണഫുസനം.

സുഖസുത്തവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.