൮. പരിഞ്ഞാതസുത്തം

൪൦൪. ‘‘ചത്താരോമേ, ഭിക്ഖവേ, സതിപട്ഠാനാ. കതമേ ചത്താരോ? ഇധ, ഭിക്ഖവേ, ഭിക്ഖു കായേ കായാനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം. തസ്സ കായേ കായാനുപസ്സിനോ വിഹരതോ കായോ പരിഞ്ഞാതോ ഹോതി. കായസ്സ പരിഞ്ഞാതത്താ അമതം സച്ഛികതം ഹോതി.

‘‘വേദനാസു വേദനാനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം. തസ്സ വേദനാസു വേദനാനുപസ്സിനോ വിഹരതോ വേദനാ പരിഞ്ഞാതാ ഹോന്തി. വേദനാനം പരിഞ്ഞാതത്താ അമതം സച്ഛികതം ഹോതി.

‘‘ചിത്തേ ചിത്താനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം. തസ്സ ചിത്തേ ചിത്താനുപസ്സിനോ വിഹരതോ ചിത്തം പരിഞ്ഞാതം ഹോതി. ചിത്തസ്സ പരിഞ്ഞാതത്താ അമതം സച്ഛികതം ഹോതി.

‘‘ധമ്മേസു ധമ്മാനുപസ്സീ വിഹരതി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം. തസ്സ ധമ്മേസു ധമ്മാനുപസ്സിനോ വിഹരതോ ധമ്മാ പരിഞ്ഞാതാ ഹോന്തി. ധമ്മാനം പരിഞ്ഞാതത്താ അമതം സച്ഛികതം ഹോതീ’’തി. അട്ഠമം.