൧൦. മാനദിന്നസുത്തം

൩൯൬. തംയേവ നിദാനം. തേന ഖോ പന സമയേന മാനദിന്നോ ഗഹപതി ആബാധികോ ഹോതി ദുക്ഖിതോ ബാള്ഹഗിലാനോ. അഥ ഖോ മാനദിന്നോ ഗഹപതി അഞ്ഞതരം പുരിസം ആമന്തേസി – ‘‘ഏഹി ത്വം, അമ്ഭോ പുരിസ…പേ… ന മേ, ഭന്തേ, ഖമനീയം ന യാപനീയം. ബാള്ഹാ മേ ദുക്ഖാ വേദനാ അഭിക്കമന്തി, നോ പടിക്കമന്തി; അഭിക്കമോസാനം പഞ്ഞായതി, നോ പടിക്കമോതി. ഏവരൂപായ ചാഹം, ഭന്തേ, ദുക്ഖായ വേദനായ ഫുട്ഠോ സമാനോ കായേ കായാനുപസ്സീ വിഹരാമി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം; വേദനാസു…പേ… ചിത്തേ…പേ… ധമ്മേസു ധമ്മാനുപസ്സീ വിഹരാമി ആതാപീ സമ്പജാനോ സതിമാ, വിനേയ്യ ലോകേ അഭിജ്ഝാദോമനസ്സം. യാനി ചിമാനി, ഭന്തേ, ഭഗവതാ പഞ്ചോരമ്ഭാഗിയാനി സംയോജനാനി ദേസിതാനി, നാഹം, ഭന്തേ, തേസം കിഞ്ചി അത്തനി അപ്പഹീനം സമനുപസ്സാമീ’’തി. ‘‘ലാഭാ തേ, ഗഹപതി, സുലദ്ധം തേ, ഗഹപതി! അനാഗാമിഫലം തയാ, ഗഹപതി, ബ്യാകത’’ന്തി. ദസമം.

സീലട്ഠിതിവഗ്ഗോ തതിയോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

സീലം ഠിതി പരിഹാനം, സുദ്ധം ബ്രാഹ്മണപദേസം;

സമത്തം ലോകോ സിരിവഡ്ഢോ, മാനദിന്നേന തേ ദസാതി.