൧൦. ഭിക്ഖുസുത്തം

൨൬൮. ‘‘ദ്വേപി മയാ, ഭിക്ഖവേ, വേദനാ വുത്താ പരിയായേന, തിസ്സോപി മയാ വേദനാ വുത്താ പരിയായേന, പഞ്ചപി മയാ വേദനാ വുത്താ പരിയായേന, ഛപി മയാ വേദനാ വുത്താ പരിയായേന, അട്ഠാരസാപി മയാ വേദനാ വുത്താ പരിയായേന, ഛത്തിംസാപി മയാ വേദനാ വുത്താ പരിയായേന, അട്ഠസതമ്പി മയാ വേദനാ വുത്താ പരിയായേന. ഏവം പരിയായദേസിതോ, ഭിക്ഖവേ, മയാ ധമ്മോ. ഏവം പരിയായദേസിതേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, മയാ ധമ്മേ യേ അഞ്ഞമഞ്ഞസ്സ സുഭാസിതം സുലപിതം ന സമനുമഞ്ഞിസ്സന്തി, ന സമനുജാനിസ്സന്തി, ന സമനുമോദിസ്സന്തി, തേസം ഏതം പാടികങ്ഖം – ഭണ്ഡനജാതാ കലഹജാതാ വിവാദാപന്നാ അഞ്ഞമഞ്ഞം മുഖസത്തീഹി വിതുദന്താ വിഹരിസ്സന്തീതി. ഏവം പരിയായദേസിതോ, ഭിക്ഖവേ, മയാ ധമ്മോ. ഏവം പരിയായദേസിതേ ഖോ, ഭിക്ഖവേ, മയാ ധമ്മേ യേ അഞ്ഞമഞ്ഞസ്സ സുഭാസിതം സുലപിതം സമനുമഞ്ഞിസ്സന്തി സമനുജാനിസ്സന്തി സമനുമോദിസ്സന്തി, തേസം ഏതം പാടികങ്ഖം – സമഗ്ഗാ സമ്മോദമാനാ അവിവദമാനാ ഖീരോദകീഭൂതാ അഞ്ഞമഞ്ഞം പിയചക്ഖൂഹി സമ്പസ്സന്താ വിഹരിസ്സന്തീതി.

‘‘പഞ്ചിമേ, ഭിക്ഖവേ, കാമഗുണാ…പേ… ഠാനം ഖോ പനേതം, ഭിക്ഖവേ, വിജ്ജതി യം അഞ്ഞതിത്ഥിയാ പരിബ്ബാജകാ ഏവം വദേയ്യും – ‘സഞ്ഞാവേദയിതനിരോധം സമണോ ഗോതമോ ആഹ, തഞ്ച സുഖസ്മിം പഞ്ഞപേതി. തയിദം കിംസു, തയിദം കഥംസൂ’തി? ഏവംവാദിനോ, ഭിക്ഖവേ, അഞ്ഞതിത്ഥിയാ പരിബ്ബാജകാ ഏവമസ്സു വചനീയാ – ‘ന ഖോ, ആവുസോ, ഭഗവാ സുഖഞ്ഞേവ വേദനം സന്ധായ സുഖസ്മിം പഞ്ഞപേതി. യത്ഥ യത്ഥ, ആവുസോ, സുഖം ഉപലബ്ഭതി യഹിം യഹിം [യം ഹി യം ഹി (സീ. പീ.)], തം തം തഥാഗതോ സുഖസ്മിം പഞ്ഞപേതീ’’തി. ദസമം.

രഹോഗതവഗ്ഗോ ദുതിയോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

രഹോഗതം ദ്വേ ആകാസം, അഗാരം ദ്വേ ച ആനന്ദാ;

സമ്ബഹുലാ ദുവേ വുത്താ, പഞ്ചകങ്ഗോ ച ഭിക്ഖുനാതി.