൪. നസന്തിസുത്തം

൩൪. ഏകം സമയം ഭഗവാ സാവത്ഥിയം വിഹരതി ജേതവനേ അനാഥപിണ്ഡികസ്സ ആരാമേ. അഥ ഖോ സമ്ബഹുലാ സതുല്ലപകായികാ ദേവതായോ അഭിക്കന്തായ രത്തിയാ അഭിക്കന്തവണ്ണാ കേവലകപ്പം ജേതവനം ഓഭാസേത്വാ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമിംസു; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം അട്ഠംസു. ഏകമന്തം ഠിതാ ഖോ ഏകാ ദേവതാ ഭഗവതോ സന്തികേ ഇമം ഗാഥം അഭാസി –

‘‘ന സന്തി കാമാ മനുജേസു നിച്ചാ,

സന്തീധ കമനീയാനി യേസു [കാമേസു (ക.)] ബദ്ധോ;

യേസു പമത്തോ അപുനാഗമനം,

അനാഗന്താ പുരിസോ മച്ചുധേയ്യാ’’തി.

‘‘ഛന്ദജം അഘം ഛന്ദജം ദുക്ഖം;

ഛന്ദവിനയാ അഘവിനയോ;

അഘവിനയാ ദുക്ഖവിനയോ’’തി.

‘‘ന തേ കാമാ യാനി ചിത്രാനി ലോകേ,

സങ്കപ്പരാഗോ പുരിസസ്സ കാമോ;

തിട്ഠന്തി ചിത്രാനി തഥേവ ലോകേ,

അഥേത്ഥ ധീരാ വിനയന്തി ഛന്ദം.

‘‘കോധം ജഹേ വിപ്പജഹേയ്യ മാനം,

സംയോജനം സബ്ബമതിക്കമേയ്യ;

തം നാമരൂപസ്മിമസജ്ജമാനം,

അകിഞ്ചനം നാനുപതന്തി ദുക്ഖാ.

‘‘പഹാസി സങ്ഖം ന വിമാനമജ്ഝഗാ [ന ച മാനമജ്ഝഗാ (ക. സീ.), ന വിമാനമാഗാ (സ്യാ. കം.)],

അച്ഛേച്ഛി തണ്ഹം ഇധ നാമരൂപേ;

തം ഛിന്നഗന്ഥം അനിഘം നിരാസം,

പരിയേസമാനാ നാജ്ഝഗമും;

ദേവാ മനുസ്സാ ഇധ വാ ഹുരം വാ,

സഗ്ഗേസു വാ സബ്ബനിവേസനേസൂ’’തി.

‘‘തം ചേ ഹി നാദ്ദക്ഖും തഥാവിമുത്തം (ഇച്ചായസ്മാ മോഘരാജാ),

ദേവാ മനുസ്സാ ഇധ വാ ഹുരം വാ;

നരുത്തമം അത്ഥചരം നരാനം,

യേ തം നമസ്സന്തി പസംസിയാ തേ’’തി.

‘‘പസംസിയാ തേപി ഭവന്തി ഭിക്ഖൂ (മോഘരാജാതി ഭഗവാ),

യേ തം നമസ്സന്തി തഥാവിമുത്തം;

അഞ്ഞായ ധമ്മം വിചികിച്ഛം പഹായ,

സങ്ഗാതിഗാ തേപി ഭവന്തി ഭിക്ഖൂ’’തി.