൧൦. ദുതിയപജ്ജുന്നധീതുസുത്തം

൪൦. ഏവം മേ സുതം – ഏകം സമയം ഭഗവാ വേസാലിയം വിഹരതി മഹാവനേ കൂടാഗാരസാലായം. അഥ ഖോ ചൂളകോകനദാ [ചുല്ലകോകനദാ (സീ. സ്യാ. കം.)] പജ്ജുന്നസ്സ ധീതാ അഭിക്കന്തായ രത്തിയാ അഭിക്കന്തവണ്ണാ കേവലകപ്പം മഹാവനം ഓഭാസേത്വാ യേന ഭഗവാ തേനുപസങ്കമി; ഉപസങ്കമിത്വാ ഭഗവന്തം അഭിവാദേത്വാ ഏകമന്തം അട്ഠാസി. ഏകമന്തം ഠിതാ ഖോ സാ ദേവതാ ചൂളകോകനദാ പജ്ജുന്നസ്സ ധീതാ ഭഗവതോ സന്തികേ ഇമാ ഗാഥായോ അഭാസി –

‘‘ഇധാഗമാ വിജ്ജുപഭാസവണ്ണാ, കോകനദാ പജ്ജുന്നസ്സ ധീതാ;

ബുദ്ധഞ്ച ധമ്മഞ്ച നമസ്സമാനാ, ഗാഥാചിമാ അത്ഥവതീ അഭാസി.

‘‘ബഹുനാപി ഖോ തം വിഭജേയ്യം, പരിയായേന താദിസോ ധമ്മോ;

സംഖിത്തമത്ഥം [സംഖിത്തമത്തം (ക.)] ലപയിസ്സാമി, യാവതാ മേ മനസാ പരിയത്തം.

‘‘പാപം ന കയിരാ വചസാ മനസാ,

കായേന വാ കിഞ്ചന സബ്ബലോകേ;

കാമേ പഹായ സതിമാ സമ്പജാനോ,

ദുക്ഖം ന സേവേഥ അനത്ഥസംഹിത’’ന്തി.

സതുല്ലപകായികവഗ്ഗോ ചതുത്ഥോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

സബ്ഭിമച്ഛരിനാ സാധു, ന സന്തുജ്ഝാനസഞ്ഞിനോ;

സദ്ധാ സമയോ സകലികം, ഉഭോ പജ്ജുന്നധീതരോതി.