൧൦. ഏണിജങ്ഘസുത്തം

൩൦. ‘‘ഏണിജങ്ഘം കിസം വീരം, അപ്പാഹാരം അലോലുപം;

സീഹം വേകചരം നാഗം, കാമേസു അനപേക്ഖിനം;

ഉപസങ്കമ്മ പുച്ഛാമ, കഥം ദുക്ഖാ പമുച്ചതീ’’തി.

‘‘പഞ്ച കാമഗുണാ ലോകേ, മനോഛട്ഠാ പവേദിതാ;

ഏത്ഥ ഛന്ദം വിരാജേത്വാ, ഏവം ദുക്ഖാ പമുച്ചതീ’’തി.

സത്തിവഗ്ഗോ തതിയോ.

തസ്സുദ്ദാനം –

സത്തിയാ ഫുസതി ചേവ, ജടാ മനോനിവാരണാ;

അരഹന്തേന പജ്ജോതോ, സരാ മഹദ്ധനേന ച;

ചതുചക്കേന നവമം, ഏണിജങ്ഘേന തേ ദസാതി.