൬൦. ആഹാ

ആധാരേചേതി അനുവുത്തിയാ ഏത്ഥ ചകാരതോ ‘യഥാപത്തഞ്ചേ’തി സമ്ബന്ധാ വുത്തന്തി സേസോ. ഏവം ന കുതോചി അപകസ്സനം സിയാതി ഏവമാധാരാദികേ അനുവത്തമാനേ സതി കുതോചി ആധാരാദിതോ അപകസ്സനം വിസും കരണം ന സിയാതി അത്ഥോ. തഥാ സതി ഹേട്ഠാ സുത്തേനേകയോഗമേവ കരേയ്യാതി അധിപ്പായോ. ഭാവകമ്മേസൂതി സമ്ബജ്ഝതേതി യോജനാ.

ബഹുലസ്സ ഭാവോ കമ്മംവാതി ബഹ്വത്ഥാദാനമേവാത്ര ബഹുലസദ്ദസ്സ പവത്തിനിമിത്തം ഭാവോ കമ്മംചേതി തത്ഥ പച്ചയോ. കേചീതി പാണിനിയേ യേവ സന്ധായാഹ. തസ്സാപി ഭൂതേയേവ പവത്തിമുപദിസതി ‘സോപി’ച്ചാദി

നാ. ഭിജ്ജമാനന്തി പച്ചമാനം. പരരൂപേന പസ്സിന്നോതി യോജനാ. കേചിതി തേയേവ. ‘‘മതിബുദ്ധിപൂജത്ഥേഹി ചേ’’തി (൩-൨-൧൮൮) തേസം സുത്തേ ചസദ്ദാകഡ്ഢിതേ ദസ്സേതി ‘യഥാ’തിആദിനാ. അക്കോച്ഛി തന്തി കമ്മേ വിഗ്ഗഹമാഹ, തന്തി കമ്മപദം, ഏവമുപരിപി ചുരാദിണിലോപേ ‘‘നിമിത്താഭാവേ നേമിത്തികസ്സാപ്യഭാവോ’’ത്യാകാരനിവത്തി. കസിരയം ഗത്യാദ്യനേ കത്ഥോ, കട്ഠംത്യത്ര കിമത്ഥോതി ആഹ- ‘ഏത്ഥ ഹിംസത്ഥോ’തി.

ഹേതുനോതി ദുക്ഖഫലസ്സ ഹേതുനോ അഗ്യാദിനോ. കട്ഠസദ്ദസ്സ ഫലഹേതുഭൂതേ അഗ്യാദികേ വത്തമാനേ ഏവം ഹോതു ഫലേവത്തമാനേ കഥന്തി ആഹ- ‘യദാപനാ’തിആദി. കോധാതികോ ഇധ.