൫൬. വച്ഛാ

തരോ ഹോതീതി വുത്തേപി തേഹി തരോ ഹോതീതി വിഞ്ഞായതി, വച്ഛാദീഹീതി സുതത്താ പന വച്ഛാദീനന്തി ച വിഞ്ഞായതീതി വച്ഛാദീനന്തിആദിനാ വുത്തിഗന്ഥോപദസ്സനം. നനു തനുത്തേ വവച്ഛാദീഹി പച്ചയോ വിധീയതേ, യേ ച സരീരേന കിസാവച്ഛാദയോ, തത്രാപ്യവിസേസേന പയോഗോ പസജ്ജതി [പയോപസജ്ജനേ (പോത്ഥകേ)] വിസേസാനുപാദാനതോ, തസ്മാ കഥമത്ര സഭാവസ്സേവ തനുത്തം വിഞ്ഞായതേ യേനേവം വിവടമിച്ചാഹ- ‘വച്ഛാദിസദ്ദാന’ മിച്ച-ദി, വച്ഛാദീഹി പകതീതി പച്ചയേ വിധീയമാനേ താസം പവത്തിനിമിത്തം വയോവിസേസാദി, യസ്മിം സതി വച്ഛാദയോ സദ്ദാ ദബ്ബേ-ഭിനിവിസന്തേ, തം പച്ചയാ-സന്നം, ന ച കിസത്തസ്സ ഭാവാ ദബ്ബേ വച്ഛാദിസദ്ദാ പവത്തന്തേ. അതോ തസ്സേവ സദ്ദപ്പവത്തിനിമിത്തസ്സ തനുത്തേ യുത്തം പച്ചയേന ഭവിതും, (ന) തനുത്തമത്തേതി മഞ്ഞതേ. പവത്തിനിമിത്തം സമ്ബന്ധി ആസന്നന്തി സമാനാധികരണാനി.

വച്ഛോ പഠമവയോ, തസ്സ തനുത്തം ദുതിയവയപ്പത്തി. ദുതിയഞ്ഹി വയം പപ്പോന്തസ്സ വച്ഛസ്സ പഠമോ വയോ വച്ഛസദ്ദസ്സ പവത്തിനിമിത്തം കിഞ്ചിമത്താവസേസം ഭവതി അമുമേവാഹ-‘സുസുത്തസ്സേ’ച്ചാദിനാ. ഉക്ഖോതരുണോദുതിയവയപ്പത്തോ വുച്ചതേ, തസ്സ തനുത്തം തതിയവയപ്പത്തി. തതിയഞ്ഹി വയപ്പത്തകാലേ ദുതിയസ്സ വയസ്സ ഉക്ഖസദ്ദപ്പവത്തി നിമിത്തസ്സ കിഞ്ചിമത്താ വസേസതോ [വസിസ്സതേ (പോത്ഥകേ)] ജാതിസങ്കരത്താ ഗദ്ദഭജാതിയാ വളവാജാതിയാ ച മിസ്സത്താ. ഭാരവാഹകത്തമ്പതി യോ സമത്ഥോ, സോ ഉസഭോത്യുച്ചതേ, യദാതു തസ്സ ഭാരവാഹകത്തേ സാമത്ഥിയം മന്ദം ഭവതി പരിക്ഖീണം, തദാ തനുത്തമ്ഭവതീത്യാഹ- ‘സാമത്ഥിയസ്സ തനുത്തം അപ്പബലതാ’തി.