൧൪൨. അധാ

ധാതുതോ അഞ്ഞോ സദ്ദോ അധാതു തസ്സ. പഞ്ചികായമ്പന പകതിപി സദ്ദോയേവാതി ധാതുതോഇച്ചാദിനാ അധാതുസദ്ദസ്സ അത്ഥമത്തം വുത്തം.

തസ്സാതി അധാതുപ്പകതിയാ, അധാതുസദ്ദസ്സാതി വുത്തം ഹോതി. തേനചാതി കകാരേന ച, തസ്മാതി തേന കാരണേന. പുബ്ബഗ്ഗഹണമന്തരേനാതിപാണിനിനാ ഇകാരാദേസവിധായകേ ഇമസ്മിംയേവ സുത്തേകകാരതോ പുബ്ബസ്സ ഇകാരാദേസവിധാനത്ഥം പുബ്ബഗ്ഗഹണം കതം, തം പുബ്ബസ്സാതിവചനം വിനാതി അത്ഥോ. സചേതിആദിനാ കഥയതീതി സമ്ബന്ധോ. ‘‘ബ്യഞ്ജനേ ദീഘരസ്സാ’’തി (൧-൩൩) രസ്സോ വുത്തോ, അസ്സാതി ജാതിനിദ്ദേസേ തു ആകാരസ്സചികാരോ ഭവത്യേവ, സിയാ ഏതന്തി ബഹുപരിബ്ബാജകാതി ഏതം രൂപം ഹോതി. സ്യാദ്യത്ര ബ്യവഹിതോ… കകാരതോ പുബ്ബേ സ്യാദി, ന സ്യാദി കകാരാ പരോതി.

നനു ച അസ്യാദിതോതി ഏത്ഥ പസജ്ജപ്പടിസേധോ നഞ കസ്മാ ഗഹിതോ, ന പരിയുദോസോതി ആസങ്കിയ പരിയുദാസേസ്മിം ഗഹിതേ സതി ദോസം വത്തുമാരഭതേ ‘പരിയുദാസേ’ഇച്ചാദിനാ. സ്യാദിതോതി സ്യാദ്യന്തതോ പരിബ്ബാജകസദ്ദതോ. പരിബ്ബാജകസദ്ദോഹി സ്യാദ്യന്തോ വാക്യേ സ്യാദ്യന്തത്താ, തേനേവ വക്ഖതി- ‘പരിബ്ബാജകസദ്ദതോ ഏത്ഥ സ്യാദ്യുപ്പത്തീ’തി. അസ്യാദിസ്മാ പരോതി കത്വാ ബഹുപരിബ്ബാജകസദ്ദതോ ന സ്യാദ്യുപ്പത്തീതി സമ്ബന്ധോ.

തതോചാതി ബഹുപരിബ്ബാജകസദ്ദതോ ച. പസജ്ജപ്പടിസേധേന നഞസദ്ദേന അഞ്ഞപദത്ഥസമാസേപി സിയാവ ദോസോതി ദസ്സേന്തോ ആഹ- ‘അവിജ്ജമാനോസ്യാദി’ച്ചാദി.

ഇതി മോഗ്ഗല്ലാനപഞ്ചികാടീകായം സാരത്ഥവിലാസിനിയം

ചതുത്ഥകണ്ഡവണ്ണനാ നിട്ഠിതാ.