൧൧൯. അഭൂ

നനു ച അഭവനന്നാമ സബ്ബഥാ അനുപ്പത്തിയാ വാ അവത്ഥന്തരേന വാ, തഥാ സത്യഭൂതസദ്ദോ-നുപ്പന്നമത്തവചനോപീതി കഥമഭൂതസദ്ദോ-വത്ഥന്തരേ നാഭൂതേ വുത്തോച്ചാഹ- ‘അഭൂതസ്സി’ച്ചാദി. കഥമവത്ഥാവ തസദ്ദേന പരാമസീയതീതി ചേ അഭൂതസദ്ദോ യദ്യനുപ്പന്നവാചീ സിയാ, തദാ തസദ്ദപ്പ യോഗോയേവ ന സിയാ… തസദ്ദേനാഭൂതസ്സേവ ഗഹണതോ, അഭൂതഭാവേച്ചാദിനാ സുത്തിതം സിയാ, തേന തസദ്ദപ്പയോഗസാമത്ഥിയാ അവത്ഥാവ തസദ്ദേന പരാമസീയതി, തപ്പരാമട്ഠഞ്ചാവത്ഥന്തരമഭൂത സദ്ദോ അപേക്ഖതേ, തേനാഹ- ‘തബ്ഭാവേതിവചനാ’ഇച്ചാദി. ഭവനം ഭാവോ തായ അവത്ഥന്തരേ ഭാവോ തബ്ഭാവോ തസ്മിം. തേനാഹ ‘അഭൂതസ്സേ’ച്ചാദി. ഭാവേതി വിസയസത്തമീ, സംസത്തമീ വാതി ആഹ- ‘വിസയേ ഗമ്മമാനേ വാ’തി. കുണ്ഡലത്തേനാതി കുണ്ഡലസഭാവേന.