೨. ನನ್ದನವಿಮಾನವಣ್ಣನಾ

ಯಥಾ ವನಂ ನನ್ದನಂ ಪಭಾಸತೀತಿ ನನ್ದನವಿಮಾನಂ. ತಸ್ಸ ಕಾ ಉಪ್ಪತ್ತಿ? ಭಗವಾ ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ವಿಹರತಿ ಜೇತವನೇ. ತೇನ ಸಮಯೇನ ಸಾವತ್ಥಿಯಂ ಅಞ್ಞತರೋ ಉಪಾಸಕೋತಿಆದಿ ಸಬ್ಬಂ ಅನನ್ತರವಿಮಾನಸದಿಸಂ. ಅಯಂ ಪನ ದಾರಪರಿಗ್ಗಹಂ ಕತ್ವಾ ಮಾತಾಪಿತರೋ ಪೋಸೇಸೀತಿ ಅಯಮೇವ ವಿಸೇಸೋ.

೧೧೨೦. ಯಥಾ ವನಂ ನನ್ದನಂ ಪಭಾಸತಿ, ಉಯ್ಯಾನಸೇಟ್ಠಂ ತಿದಸಾನಮುತ್ತಮಂ;

ತಥೂಪಮಂ ತುಯ್ಹಮಿದಂ ವಿಮಾನಂ, ಓಭಾಸಯಂ ತಿಟ್ಠತಿ ಅನ್ತಲಿಕ್ಖೇ.

೧೧೨೧. ‘‘ದೇವಿದ್ಧಿಪತ್ತೋಸಿ ಮಹಾನುಭಾವೋ…ಪೇ…ವಣ್ಣೋ ಚ ತೇ ಸಬ್ಬದಿಸಾ ಪಭಾಸತೀತಿ.

೧೧೨೨. ‘‘ಸೋ ದೇವಪುತ್ತೋ ಅತ್ತಮನೋ…ಪೇ… ಯಸ್ಸ ಕಮ್ಮಸ್ಸಿದಂ ಫಲಂ’’.

೧೧೨೩. ‘‘ಅಹಂ ಮನುಸ್ಸೇಸು ಮನುಸ್ಸಭೂತೋ, ದಲಿದ್ದೋ ಅತಾಣೋ ಕಪಣೋ ಕಮ್ಮಕರೋ ಅಹೋಸಿಂ;

ಜಿಣ್ಣೇ ಚ ಮಾತಾಪಿತರೋ ಅಭಾರಿಂ, ಪಿಯಾ ಚ ಮೇ ಸೀಲವನ್ತೋ ಅಹೇಸುಂ;

ಅನ್ನಞ್ಚ ಪಾನಞ್ಚ ಪಸನ್ನಚಿತ್ತೋ, ಸಕ್ಕಚ್ಚ ದಾನಂ ವಿಪುಲಂ ಅದಾಸಿಂ.

೧೧೨೪. ‘‘ತೇನ ಮೇತಾದಿಸೋ ವಣ್ಣೋ…ಪೇ…ವಣ್ಣೋ ಚ ಮೇ ಸಬ್ಬದಿಸಾ ಪಭಾಸತೀ’’ತಿ. –

ಗಾಥಾಹಿ ಬ್ಯಾಕಾಸಿ. ತತ್ಥ ಗಾಥಾಸುಪಿ ಅಪುಬ್ಬಂ ನತ್ಥಿ.

ನನ್ದನವಿಮಾನವಣ್ಣನಾ ನಿಟ್ಠಿತಾ.