២. សុខសុត្តវណ្ណនា

២៥០. ទុក្ខំ ន ហោតីតិ អទុក្ខំ, សុខំ ន ហោតីតិ អសុខំ, ម-ការោ បទសន្ធិករោ. អទុក្ខមសុខន្តិ វេទយិតសទ្ទាបេក្ខាយ នបុំសកនិទ្ទេសោ. សបរសន្តានគតេ សន្ធាយ អជ្ឈត្តពហិទ្ធាគហណន្តិ អាហ ‘‘អត្តនោ ច បរស្ស ចា’’តិ. តេន សព្ពម្បិ វេទយិតំ គហិតន្តិ ទដ្ឋព្ពំ. នស្សនសភាវន្តិ ឥត្តរខណតាយ ភង្គតោ ឧទ្ធំ អបស្សិតព្ពសភាវំ. បលោកោ ភេទោ ឯតស្ស អត្ថីតិ បលោកិនំ. តេនាហ ‘‘ភិជ្ជនសភាវ’’ន្តិ. ញាណេន ផុសិត្វា ផុសិត្វាតិ បុព្ពភាគេ វិបស្សនាញាណេន អនិច្ចា បភង្គុនោតិ អារម្មណតោ, ឧត្តរកាលំ អសម្មោហតោ មគ្គបរម្បរាយ ផុសិត្វា ផុសិត្វា វយំ បស្សន្តោ. វិរជ្ជតីតិ មគ្គវិរាគេន វិរជ្ជតិ. សម្មសនចារវេទនា កថិតា អារទ្ធវិបស្សកានំ វសេន ទេសនាតិ. លោកិយលោកុត្តរេហិ ញាណេហិ យាថាវតោ បរិជាននំ បដិវិជ្ឈនំ ញាណផុសនំ.

សុខសុត្តវណ្ណនា និដ្ឋិតា.