૩. સકલિકસુત્તં

૧૪૯. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા રાજગહે વિહરતિ મદ્દકુચ્છિસ્મિં મિગદાયે. તેન ખો પન સમયેન ભગવતો પાદો સકલિકાય ખતો હોતિ, ભુસા સુદં ભગવતો વેદના વત્તન્તિ સારીરિકા દુક્ખા તિબ્બા ખરા કટુકા અસાતા અમનાપા. તા સુદં ભગવા સતો સમ્પજાનો અધિવાસેતિ અવિહઞ્ઞમાનો. અથ ખો ભગવા ચતુગ્ગુણં સઙ્ઘાટિં પઞ્ઞપેત્વા દક્ખિણેન પસ્સેન સીહસેય્યં કપ્પેસિ પાદે પાદં અચ્ચાધાય સતો સમ્પજાનો. અથ ખો મારો પાપિમા યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવન્તં ગાથાય અજ્ઝભાસિ –

‘‘મન્દિયા નુ ખો સેસિ ઉદાહુ કાવેય્યમત્તો,

અત્થા નુ તે સમ્પચુરા ન સન્તિ;

એકો વિવિત્તે સયનાસનમ્હિ,

નિદ્દામુખો કિમિદં સોપ્પસે વા’’તિ.

‘‘ન મન્દિયા સયામિ નાપિ કાવેય્યમત્તો,

અત્થં સમેચ્ચાહમપેતસોકો;

એકો વિવિત્તે સયનાસનમ્હિ,

સયામહં સબ્બભૂતાનુકમ્પી.

‘‘યેસમ્પિ સલ્લં ઉરસિ પવિટ્ઠં,

મુહું મુહું હદયં વેધમાનં;

તેપીધ સોપ્પં લભરે સસલ્લા,

તસ્મા અહં ન સુપે વીતસલ્લો.

‘‘જગ્ગં ન સઙ્કે નપિ ભેમિ સોત્તું,

રત્તિન્દિવા નાનુતપન્તિ મામં;

હાનિં ન પસ્સામિ કુહિઞ્ચિ લોકે,

તસ્મા સુપે સબ્બભૂતાનુકમ્પી’’તિ.

અથ ખો મારો પાપિમા ‘‘જાનાતિ મં ભગવા, જાનાતિ મં સુગતો’’તિ દુક્ખી દુમ્મનો તત્થેવન્તરધાયીતિ.