૨. વેણ્ડુસુત્તં

૯૩. એકમન્તં ઠિતો ખો વેણ્ડુ [વેણ્હુ (સી.)] દેવપુત્તો ભગવતો સન્તિકે ઇમં ગાથં અભાસિ –

‘‘સુખિતાવ તે [સુખિતા વત તે (સી. સ્યા. કં.)] મનુજા, સુગતં પયિરુપાસિય;

યુઞ્જં [યુજ્જ (સી.), યુઞ્જ (સ્યા. કં. પી.)] ગોતમસાસને, અપ્પમત્તા નુ સિક્ખરે’’તિ.

‘‘યે મે પવુત્તે સિટ્ઠિપદે [સત્થિપદે (સી. સ્યા. કં. પી.)] (વેણ્ડૂતિ ભગવા),

અનુસિક્ખન્તિ ઝાયિનો;

કાલે તે અપ્પમજ્જન્તા,

ન મચ્ચુવસગા સિયુ’’ન્તિ.