૧૦. દુતિયપજ્જુન્નધીતુસુત્તં

૪૦. એવં મે સુતં – એકં સમયં ભગવા વેસાલિયં વિહરતિ મહાવને કૂટાગારસાલાયં. અથ ખો ચૂળકોકનદા [ચુલ્લકોકનદા (સી. સ્યા. કં.)] પજ્જુન્નસ્સ ધીતા અભિક્કન્તાય રત્તિયા અભિક્કન્તવણ્ણા કેવલકપ્પં મહાવનં ઓભાસેત્વા યેન ભગવા તેનુપસઙ્કમિ; ઉપસઙ્કમિત્વા ભગવન્તં અભિવાદેત્વા એકમન્તં અટ્ઠાસિ. એકમન્તં ઠિતા ખો સા દેવતા ચૂળકોકનદા પજ્જુન્નસ્સ ધીતા ભગવતો સન્તિકે ઇમા ગાથાયો અભાસિ –

‘‘ઇધાગમા વિજ્જુપભાસવણ્ણા, કોકનદા પજ્જુન્નસ્સ ધીતા;

બુદ્ધઞ્ચ ધમ્મઞ્ચ નમસ્સમાના, ગાથાચિમા અત્થવતી અભાસિ.

‘‘બહુનાપિ ખો તં વિભજેય્યં, પરિયાયેન તાદિસો ધમ્મો;

સંખિત્તમત્થં [સંખિત્તમત્તં (ક.)] લપયિસ્સામિ, યાવતા મે મનસા પરિયત્તં.

‘‘પાપં ન કયિરા વચસા મનસા,

કાયેન વા કિઞ્ચન સબ્બલોકે;

કામે પહાય સતિમા સમ્પજાનો,

દુક્ખં ન સેવેથ અનત્થસંહિત’’ન્તિ.

સતુલ્લપકાયિકવગ્ગો ચતુત્થો.

તસ્સુદ્દાનં –

સબ્ભિમચ્છરિના સાધુ, ન સન્તુજ્ઝાનસઞ્ઞિનો;

સદ્ધા સમયો સકલિકં, ઉભો પજ્જુન્નધીતરોતિ.