૧૦. બન્ધનસુત્તવણ્ણના

૧૨૧. દસમે ઇધ, ભન્તે, રઞ્ઞાતિ ઇદં તે ભિક્ખૂ તેસુ મનુસ્સેસુ આનન્દત્થેરસ્સ સુકતકારણં આરોચેન્તા આરોચેસું. રઞ્ઞો કિર સક્કેન કુસરાજસ્સ દિન્નો અટ્ઠવઙ્કો મણિ પવેણિયા આગતો. રાજા અલઙ્કરણકાલે તં મણિં આહરથાતિ આહ. મનુસ્સા ‘‘ઠપિતટ્ઠાને ન પસ્સામા’’તિ આરોચેસું. રાજા અન્તોઘરચારિનો ‘‘મણિં પરિયેસિત્વા દેથા’’તિ બન્ધાપેસિ. આનન્દત્થેરો તે દિસ્વા મણિપટિસામકાનં એકં ઉપાયં આચિક્ખિ. તે રઞ્ઞો આરોચેસું. રાજા ‘‘પણ્ડિતો થેરો, થેરસ્સ વચનં કરોથા’’તિ. પટિસામકમનુસ્સા રાજઙ્ગણે ઉદકચાટિં ઠપેત્વા સાણિયા પરિક્ખિપાપેત્વા તે મનુસ્સે આહંસુ – ‘‘સાટકં પારુપિત્વા એત્થ ગન્ત્વા હત્થં ઓતારેથા’’તિ. મણિચોરો ચિન્તેસિ – ‘‘રાજભણ્ડં વિસ્સજ્જેતું વા વલઞ્જેતું વા ન સક્કા’’તિ. સો ગેહં ગન્ત્વા મણિં ઉપકચ્છકે ઠપેત્વા સાટકં પારુપિત્વા આગમ્મ ઉદકચાટિયં પક્ખિપિત્વા પક્કામિ. મહાજને પટિક્કન્તે રાજમનુસ્સા ચાટિયં હત્થં ઓતારેત્વા મણિં દિસ્વા આહરિત્વા રઞ્ઞો અદંસુ. ‘‘આનન્દત્થેરેન કિર દસ્સિતનયેન મણિ દિટ્ઠો’’તિ મહાજનો કોલાહલં અકાસિ. તે ભિક્ખૂ તં કારણં તથાગતસ્સ આરોચેન્તા ઇમં પવત્તિં આરોચેસું. સત્થા – ‘‘અનચ્છરિયં, ભિક્ખવે, યં આનન્દો મનુસ્સાનં હત્થારુળ્હમણિં આહરાપેય્ય, યત્થ પુબ્બે પણ્ડિતા અત્તનો ઞાણે ઠત્વા અહેતુકપટિસન્ધિયં નિબ્બત્તાનં તિરચ્છાનગતાનમ્પિ હત્થારુળ્હં ભણ્ડં આહરાપેત્વા રઞ્ઞો અદંસૂ’’તિ વત્વા –

‘‘ઉક્કટ્ઠે સૂરમિચ્છન્તિ, મન્તીસુ અકુતૂહલં;

પિયઞ્ચ અન્નપાનમ્હિ, અત્થે જાતે ચ પણ્ડિત’’ન્તિ. (જા. ૧.૧.૯૨) –

મહાસારજાતકં કથેસિ.

ન તં દળ્હન્તિ તં બન્ધનં થિરન્તિ ન કથેન્તિ. યદાયસન્તિ યં આયસા કતં. સારત્તરત્તાતિ સુટ્ઠુ રત્તરત્તા, સારત્તેન વા રત્તા સારત્તરત્તા, સારં ઇદન્તિ મઞ્ઞનાય રત્તાતિ અત્થો. અપેક્ખાતિ આલયો નિકન્તિ. આહૂતિ કથેન્તિ. ઓહારિનન્તિ ચતૂસુ અપાયેસુ આકડ્ઢનકં. સિથિલન્તિ ન આયસાદિબન્ધનં વિય ઇરિયાપથં નિવારેત્વા ઠિતં. તેન હિ બન્ધનેન બદ્ધા પરદેસમ્પિ ગચ્છન્તિયેવ. દુપ્પમુઞ્ચન્તિ અઞ્ઞત્ર લોકુત્તરઞાણેન મુઞ્ચિતું અસક્કુણેય્યન્તિ. દસમં.

પઠમો વગ્ગો.