१०. घटीकारसुत्तं

५०. ‘‘अविहं उपपन्नासे, विमुत्ता सत्त भिक्खवो;

रागदोसपरिक्खीणा, तिण्णा लोके विसत्तिक’’न्ति.

‘‘के च ते अतरुं पङ्कं [सङ्गं (सी. स्या.)], मच्चुधेय्यं सुदुत्तरं;

के हित्वा मानुसं देहं, दिब्बयोगं उपच्चगु’’न्ति.

‘‘उपको पलगण्डो च, पुक्कुसाति च ते तयो;

भद्दियो खण्डदेवो च, बाहुरग्गि च सिङ्गियो [बहुदन्ती च पिङ्गयो (सी.)];

ते हित्वा मानुसं देहं, दिब्बयोगं उपच्चगु’’न्ति.

‘‘कुसली भाससी तेसं, मारपासप्पहायिनं;

कस्स ते धम्ममञ्ञाय, अच्छिदुं भवबन्धन’’न्ति.

‘‘न अञ्ञत्र भगवता, नाञ्ञत्र तव सासना;

यस्स ते धम्ममञ्ञाय, अच्छिदुं भवबन्धनं.

‘‘यत्थ नामञ्च रूपञ्च, असेसं उपरुज्झति;

तं ते धम्मं इधञ्ञाय, अच्छिदुं भवबन्धन’’न्ति.

‘‘गम्भीरं भाससी वाचं, दुब्बिजानं सुदुब्बुधं;

कस्स त्वं धम्ममञ्ञाय, वाचं भाससि ईदिस’’न्ति.

‘‘कुम्भकारो पुरे आसिं, वेकळिङ्गे [वेहळिङ्गे (सी.), वेभळिङ्गे (स्या. कं.)] घटीकरो;

मातापेत्तिभरो आसिं, कस्सपस्स उपासको.

‘‘विरतो मेथुना धम्मा, ब्रह्मचारी निरामिसो;

अहुवा ते सगामेय्यो, अहुवा ते पुरे सखा.

‘‘सोहमेते पजानामि, विमुत्ते सत्त भिक्खवो;

रागदोसपरिक्खीणे, तिण्णे लोके विसत्तिक’’न्ति.

‘‘एवमेतं तदा आसि, यथा भाससि भग्गव;

कुम्भकारो पुरे आसि, वेकळिङ्गे घटीकरो;

मातापेत्तिभरो आसि, कस्सपस्स उपासको.

‘‘विरतो मेथुना धम्मा, ब्रह्मचारी निरामिसो;

अहुवा मे सगामेय्यो, अहुवा मे पुरे सखा’’ति.

‘‘एवमेतं पुराणानं, सहायानं अहु सङ्गमो;

उभिन्नं भावितत्तानं, सरीरन्तिमधारिन’’न्ति.

आदित्तवग्गो पञ्चमो.

तस्सुद्दानं –

आदित्तं किंददं अन्नं, एकमूलअनोमियं;

अच्छरावनरोपजेतं, मच्छरेन घटीकरोति.