१. आदित्तसुत्तं

४१. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. अथ खो अञ्ञतरा देवता अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णा केवलकप्पं जेतवनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठिता खो सा देवता भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘आदित्तस्मिं अगारस्मिं, यं नीहरति भाजनं;

तं तस्स होति अत्थाय, नो च यं तत्थ डय्हति.

‘‘एवं आदित्तको लोको, जराय मरणेन च;

नीहरेथेव दानेन, दिन्नं होति सुनीहतं.

‘‘दिन्नं सुखफलं होति, नादिन्नं होति तं तथा;

चोरा हरन्ति राजानो, अग्गि डहति नस्सति.

‘‘अथ अन्तेन जहति, सरीरं सपरिग्गहं;

एतदञ्ञाय मेधावी, भुञ्जेथ च ददेथ च;

दत्वा च भुत्वा च यथानुभावं;

अनिन्दितो सग्गमुपेति ठान’’न्ति.