९. पठमपज्जुन्नधीतुसुत्तं

३९. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा वेसालियं विहरति महावने कूटागारसालायं. अथ खो कोकनदा पज्जुन्नस्स धीता अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णा केवलकप्पं महावनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठिता खो सा देवता कोकनदा पज्जुन्नस्स धीता भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘वेसालियं वने विहरन्तं, अग्गं सत्तस्स सम्बुद्धं;

कोकनदाहमस्मि अभिवन्दे, कोकनदा पज्जुन्नस्स धीता.

‘‘सुतमेव पुरे आसि, धम्मो चक्खुमतानुबुद्धो;

साहं दानि सक्खि जानामि, मुनिनो देसयतो सुगतस्स.

‘‘ये केचि अरियं धम्मं, विगरहन्ता चरन्ति दुम्मेधा;

उपेन्ति रोरुवं घोरं, चिररत्तं दुक्खं अनुभवन्ति.

‘‘ये च खो अरिये धम्मे, खन्तिया उपसमेन उपेता;

पहाय मानुसं देहं, देवकाय परिपूरेस्सन्ती’’ति.