१०. दुतियपज्जुन्नधीतुसुत्तं

४०. एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा वेसालियं विहरति महावने कूटागारसालायं. अथ खो चूळकोकनदा [चुल्लकोकनदा (सी. स्या. कं.)] पज्जुन्नस्स धीता अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णा केवलकप्पं महावनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठासि. एकमन्तं ठिता खो सा देवता चूळकोकनदा पज्जुन्नस्स धीता भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘इधागमा विज्जुपभासवण्णा, कोकनदा पज्जुन्नस्स धीता;

बुद्धञ्च धम्मञ्च नमस्समाना, गाथाचिमा अत्थवती अभासि.

‘‘बहुनापि खो तं विभजेय्यं, परियायेन तादिसो धम्मो;

संखित्तमत्थं [संखित्तमत्तं (क.)] लपयिस्सामि, यावता मे मनसा परियत्तं.

‘‘पापं न कयिरा वचसा मनसा,

कायेन वा किञ्चन सब्बलोके;

कामे पहाय सतिमा सम्पजानो,

दुक्खं न सेवेथ अनत्थसंहित’’न्ति.

सतुल्लपकायिकवग्गो चतुत्थो.

तस्सुद्दानं –

सब्भिमच्छरिना साधु, न सन्तुज्झानसञ्ञिनो;

सद्धा समयो सकलिकं, उभो पज्जुन्नधीतरोति.