४. नसन्तिसुत्तं

३४. एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. अथ खो सम्बहुला सतुल्लपकायिका देवतायो अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णा केवलकप्पं जेतवनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठंसु. एकमन्तं ठिता खो एका देवता भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘न सन्ति कामा मनुजेसु निच्चा,

सन्तीध कमनीयानि येसु [कामेसु (क.)] बद्धो;

येसु पमत्तो अपुनागमनं,

अनागन्ता पुरिसो मच्चुधेय्या’’ति.

‘‘छन्दजं अघं छन्दजं दुक्खं;

छन्दविनया अघविनयो;

अघविनया दुक्खविनयो’’ति.

‘‘न ते कामा यानि चित्रानि लोके,

सङ्कप्परागो पुरिसस्स कामो;

तिट्ठन्ति चित्रानि तथेव लोके,

अथेत्थ धीरा विनयन्ति छन्दं.

‘‘कोधं जहे विप्पजहेय्य मानं,

संयोजनं सब्बमतिक्कमेय्य;

तं नामरूपस्मिमसज्जमानं,

अकिञ्चनं नानुपतन्ति दुक्खा.

‘‘पहासि सङ्खं न विमानमज्झगा [न च मानमज्झगा (क. सी.), न विमानमागा (स्या. कं.)],

अच्छेच्छि तण्हं इध नामरूपे;

तं छिन्नगन्थं अनिघं निरासं,

परियेसमाना नाज्झगमुं;

देवा मनुस्सा इध वा हुरं वा,

सग्गेसु वा सब्बनिवेसनेसू’’ति.

‘‘तं चे हि नाद्दक्खुं तथाविमुत्तं (इच्चायस्मा मोघराजा),

देवा मनुस्सा इध वा हुरं वा;

नरुत्तमं अत्थचरं नरानं,

ये तं नमस्सन्ति पसंसिया ते’’ति.

‘‘पसंसिया तेपि भवन्ति भिक्खू (मोघराजाति भगवा),

ये तं नमस्सन्ति तथाविमुत्तं;

अञ्ञाय धम्मं विचिकिच्छं पहाय,

सङ्गातिगा तेपि भवन्ति भिक्खू’’ति.