३. साधुसुत्तं

३३. सावत्थिनिदानं. अथ खो सम्बहुला सतुल्लपकायिका देवतायो अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णा केवलकप्पं जेतवनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठंसु. एकमन्तं ठिता खो एका देवता भगवतो सन्तिके इमं उदानं उदानेसि –

‘‘साधु खो, मारिस, दानं;

मच्छेरा च पमादा च, एवं दानं न दीयति;

पुञ्ञं आकङ्खमानेन, देय्यं होति विजानता’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके इमं उदानं उदानेसि –

‘‘साधु खो, मारिस, दानं;

अपि च अप्पकस्मिम्पि साहु दानं’’.

‘‘अप्पस्मेके पवेच्छन्ति, बहुनेके न दिच्छरे;

अप्पस्मा दक्खिणा दिन्ना, सहस्सेन समं मिता’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके इमं उदानं उदानेसि –

‘‘साधु खो, मारिस, दानं; अप्पकस्मिम्पि साहु दानं;

अपि च सद्धायपि साहु दानं’’.

‘‘दानञ्च युद्धञ्च समानमाहु,

अप्पापि सन्ता बहुके जिनन्ति;

अप्पम्पि चे सद्दहानो ददाति,

तेनेव सो होति सुखी परत्था’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके इमं उदानं उदानेसि –

‘‘साधु खो, मारिस, दानं; अप्पकस्मिम्पि साहु दानं;

सद्धायपि साहु दानं; अपि च धम्मलद्धस्सापि साहु दानं’’.

‘‘यो धम्मलद्धस्स ददाति दानं,

उट्ठानवीरियाधिगतस्स जन्तु;

अतिक्कम्म सो वेतरणिं यमस्स,

दिब्बानि ठानानि उपेति मच्चो’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके इमं उदानं उदानेसि –

‘‘साधु खो, मारिस, दानं; अप्पकस्मिम्पि साहु दानं;

सद्धायपि साहु दानं; धम्मलद्धस्सापि साहु दानं;

अपि च विचेय्य दानम्पि साहु दानं’’.

‘‘विचेय्य दानं सुगतप्पसत्थं,

ये दक्खिणेय्या इध जीवलोके;

एतेसु दिन्नानि महप्फलानि,

बीजानि वुत्तानि यथा सुखेत्ते’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके इमं उदानं उदानेसि –

‘‘साधु खो, मारिस, दानं; अप्पकस्मिम्पि साहु दानं;

सद्धायपि साहु दानं; धम्मलद्धस्सापि साहु दानं;

विचेय्य दानम्पि साहु दानं; अपि च पाणेसुपि साधु संयमो’’.

‘‘यो पाणभूतानि [पाणभूतेसु (सी. पी.)] अहेठयं चरं,

परूपवादा न करोन्ति पापं;

भीरुं पसंसन्ति न हि तत्थ सूरं,

भया हि सन्तो न करोन्ति पाप’’न्ति.

अथ खो अपरा देवता भगवन्तं एतदवोच – ‘‘कस्स नु खो, भगवा, सुभासित’’न्ति?

‘‘सब्बासं वो सुभासितं परियायेन, अपि च ममपि सुणाथ –

‘‘सद्धा हि दानं बहुधा पसत्थं,

दाना च खो धम्मपदंव सेय्यो;

पुब्बे च हि पुब्बतरे च सन्तो,

निब्बानमेवज्झगमुं सपञ्ञा’’ति.