२. मच्छरिसुत्तं

३२. एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. अथ खो सम्बहुला सतुल्लपकायिका देवतायो अभिक्कन्ताय रत्तिया अभिक्कन्तवण्णा केवलकप्पं जेतवनं ओभासेत्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं अट्ठंसु. एकमन्तं ठिता खो एका देवता भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘मच्छेरा च पमादा च, एवं दानं न दीयति [दिय्यति (क.)];

पुञ्ञं आकङ्खमानेन, देय्यं होति विजानता’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘यस्सेव भीतो न ददाति मच्छरी, तदेवाददतो भयं;

जिघच्छा च पिपासा च, यस्स भायति मच्छरी;

तमेव बालं फुसति, अस्मिं लोके परम्हि च.

‘‘तस्मा विनेय्य मच्छेरं, दज्जा दानं मलाभिभू;

पुञ्ञानि परलोकस्मिं, पतिट्ठा होन्ति पाणिन’’न्ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘ते मतेसु न मीयन्ति, पन्थानंव सहब्बजं;

अप्पस्मिं ये पवेच्छन्ति, एस धम्मो सनन्तनो.

‘‘अप्पस्मेके पवेच्छन्ति, बहुनेके न दिच्छरे;

अप्पस्मा दक्खिणा दिन्ना, सहस्सेन समं मिता’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके इमा गाथायो अभासि –

‘‘दुद्ददं ददमानानं, दुक्करं कम्म कुब्बतं;

असन्तो नानुकुब्बन्ति, सतं धम्मो दुरन्वयो [दुरन्नयो (सी.)].

‘‘तस्मा सतञ्च असतं [असतञ्च (सी. स्या. कं.)], नाना होति इतो गति;

असन्तो निरयं यन्ति, सन्तो सग्गपरायना’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवतो सन्तिके एतदवोच – ‘‘कस्स नु खो, भगवा, सुभासित’’न्ति?

‘‘सब्बासं वो सुभासितं परियायेन; अपि च ममपि सुणाथ –

‘‘धम्मं चरे योपि समुञ्जकं चरे,

दारञ्च पोसं ददमप्पकस्मिं;

सतं सहस्सानं सहस्सयागिनं,

कलम्पि नाग्घन्ति तथाविधस्स ते’’ति.

अथ खो अपरा देवता भगवन्तं गाथाय अज्झभासि –

‘‘केनेस यञ्ञो विपुलो महग्गतो,

समेन दिन्नस्स न अग्घमेति;

कथं [इदं पदं कत्थचि सीहळपोत्थके नत्थि] सतं सहस्सानं सहस्सयागिनं,

कलम्पि नाग्घन्ति तथाविधस्स ते’’ति.

‘‘ददन्ति हेके विसमे निविट्ठा,

छेत्वा वधित्वा अथ सोचयित्वा;

सा दक्खिणा अस्सुमुखा सदण्डा,

समेन दिन्नस्स न अग्घमेति.

‘‘एवं सतं सहस्सानं सहस्सयागिनं;

कलम्पि नाग्घन्ति तथाविधस्स ते’’ति.