५. अरहन्तसुत्तं
२५. ‘‘यो होति भिक्खु अरहं कतावी,
खीणासवो अन्तिमदेहधारी;
अहं वदामीतिपि सो वदेय्य,
ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्या’’ति.
‘‘यो होति भिक्खु अरहं कतावी,
खीणासवो अन्तिमदेहधारी;
अहं वदामीतिपि सो वदेय्य,
ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्य;
लोके समञ्ञं कुसलो विदित्वा,
वोहारमत्तेन सो [स (?)] वोहरेय्या’’ति.
‘‘यो होति भिक्खु अरहं कतावी,
खीणासवो अन्तिमदेहधारी;
मानं नु खो सो उपगम्म भिक्खु,
अहं वदामीतिपि सो वदेय्य;
ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्या’’ति.
‘‘पहीनमानस्स न सन्ति गन्था,
विधूपिता मानगन्थस्स सब्बे;
स वीतिवत्तो मञ्ञतं [माननं (सी.), मञ्ञीतं (?)] सुमेधो,
अहं वदामीतिपि सो वदेय्य.
‘‘ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्य;
लोके समञ्ञं कुसलो विदित्वा;
वोहारमत्तेन सो वोहरेय्या’’ति.