५. अरहन्तसुत्तं

२५. ‘‘यो होति भिक्खु अरहं कतावी,

खीणासवो अन्तिमदेहधारी;

अहं वदामीतिपि सो वदेय्य,

ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्या’’ति.

‘‘यो होति भिक्खु अरहं कतावी,

खीणासवो अन्तिमदेहधारी;

अहं वदामीतिपि सो वदेय्य,

ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्य;

लोके समञ्ञं कुसलो विदित्वा,

वोहारमत्तेन सो [स (?)] वोहरेय्या’’ति.

‘‘यो होति भिक्खु अरहं कतावी,

खीणासवो अन्तिमदेहधारी;

मानं नु खो सो उपगम्म भिक्खु,

अहं वदामीतिपि सो वदेय्य;

ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्या’’ति.

‘‘पहीनमानस्स न सन्ति गन्था,

विधूपिता मानगन्थस्स सब्बे;

स वीतिवत्तो मञ्ञतं [माननं (सी.), मञ्ञीतं (?)] सुमेधो,

अहं वदामीतिपि सो वदेय्य.

‘‘ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्य;

लोके समञ्ञं कुसलो विदित्वा;

वोहारमत्तेन सो वोहरेय्या’’ति.