३. सत्तिवग्गो

१. सत्तिसुत्तं

२१. सावत्थिनिदानं. एकमन्तं ठिता खो सा देवता भगवतो सन्तिके इमं गाथं अभासि –

‘‘सत्तिया विय ओमट्ठो, डय्हमानोव [डय्हमानेव (सब्बत्थ)] मत्थके;

कामरागप्पहानाय, सतो भिक्खु परिब्बजे’’ति.

‘‘सत्तिया विय ओमट्ठो, डय्हमानोव मत्थके;

सक्कायदिट्ठिप्पहानाय, सतो भिक्खु परिब्बजे’’ति.

२. फुसतिसुत्तं

२२. ‘‘नाफुसन्तं फुसति च, फुसन्तञ्च ततो फुसे;

तस्मा फुसन्तं फुसति, अप्पदुट्ठपदोसिन’’न्ति.

‘‘यो अप्पदुट्ठस्स नरस्स दुस्सति,

सुद्धस्स पोसस्स अनङ्गणस्स;

तमेव बालं पच्चेति पापं,

सुखुमो रजो पटिवातंव खित्तो’’ति.

३. जटासुत्तं

२३. ‘‘अन्तो जटा बहि जटा, जटाय जटिता पजा;

तं तं गोतम पुच्छामि, को इमं विजटये जट’’न्ति.

‘‘सीले पतिट्ठाय नरो सपञ्ञो, चित्तं पञ्ञञ्च भावयं;

आतापी निपको भिक्खु, सो इमं विजटये जटं.

‘‘येसं रागो च दोसो च, अविज्जा च विराजिता;

खीणासवा अरहन्तो, तेसं विजटिता जटा.

‘‘यत्थ नामञ्च रूपञ्च, असेसं उपरुज्झति;

पटिघं रूपसञ्ञा च, एत्थेसा छिज्जते [विजटे (क.)] जटा’’ति.

४. मनोनिवारणसुत्तं

२४. ‘‘यतो यतो मनो निवारये,

न दुक्खमेति नं ततो ततो;

स सब्बतो मनो निवारये,

स सब्बतो दुक्खा पमुच्चति’’.

‘‘न सब्बतो मनो निवारये,

न मनो संयतत्तमागतं;

यतो यतो च पापकं,

ततो ततो मनो निवारये’’ति.

५. अरहन्तसुत्तं

२५. ‘‘यो होति भिक्खु अरहं कतावी,

खीणासवो अन्तिमदेहधारी;

अहं वदामीतिपि सो वदेय्य,

ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्या’’ति.

‘‘यो होति भिक्खु अरहं कतावी,

खीणासवो अन्तिमदेहधारी;

अहं वदामीतिपि सो वदेय्य,

ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्य;

लोके समञ्ञं कुसलो विदित्वा,

वोहारमत्तेन सो [स (?)] वोहरेय्या’’ति.

‘‘यो होति भिक्खु अरहं कतावी,

खीणासवो अन्तिमदेहधारी;

मानं नु खो सो उपगम्म भिक्खु,

अहं वदामीतिपि सो वदेय्य;

ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्या’’ति.

‘‘पहीनमानस्स न सन्ति गन्था,

विधूपिता मानगन्थस्स सब्बे;

स वीतिवत्तो मञ्ञतं [माननं (सी.), मञ्ञीतं (?)] सुमेधो,

अहं वदामीतिपि सो वदेय्य.

‘‘ममं वदन्तीतिपि सो वदेय्य;

लोके समञ्ञं कुसलो विदित्वा;

वोहारमत्तेन सो वोहरेय्या’’ति.

६. पज्जोतसुत्तं

२६. ‘‘कति लोकस्मिं पज्जोता, येहि लोको पकासति [पभासति (क. सी.)];

भगवन्तं [भवन्तं (क.)] पुट्ठुमागम्म, कथं जानेमु तं मय’’न्ति.

‘‘चत्तारो लोके पज्जोता, पञ्चमेत्थ न विज्जति;

दिवा तपति आदिच्चो, रत्तिमाभाति चन्दिमा.

‘‘अथ अग्गि दिवारत्तिं, तत्थ तत्थ पकासति;

सम्बुद्धो तपतं सेट्ठो, एसा आभा अनुत्तरा’’ति.

७. सरसुत्तं

२७. ‘‘कुतो सरा निवत्तन्ति, कत्थ वट्टं न वत्तति;

कत्थ नामञ्च रूपञ्च, असेसं उपरुज्झती’’ति.

‘‘यत्थ आपो च पथवी, तेजो वायो न गाधति;

अतो सरा निवत्तन्ति, एत्थ वट्टं न वत्तति;

एत्थ नामञ्च रूपञ्च, असेसं उपरुज्झती’’ति.

८. महद्धनसुत्तं

२८. ‘‘महद्धना महाभोगा, रट्ठवन्तोपि खत्तिया;

अञ्ञमञ्ञाभिगिज्झन्ति, कामेसु अनलङ्कता.

‘‘तेसु उस्सुक्कजातेसु, भवसोतानुसारिसु;

केध तण्हं [रोधतण्हं (स्या. कं.), गेधतण्हं (क.)] पजहिंसु [पवाहिंसु (स्या. कं. क.)], के लोकस्मिं अनुस्सुका’’ति.

‘‘हित्वा अगारं पब्बजिता, हित्वा पुत्तं पसुं वियं;

हित्वा रागञ्च दोसञ्च, अविज्जञ्च विराजिय;

खीणासवा अरहन्तो, ते लोकस्मिं अनुस्सुका’’ति.

९. चतुचक्कसुत्तं

२९. ‘‘चतुचक्कं नवद्वारं, पुण्णं लोभेन संयुतं;

पङ्कजातं महावीर, कथं यात्रा भविस्सती’’ति.

‘‘छेत्वा नद्धिं वरत्तञ्च, इच्छा लोभञ्च पापकं;

समूलं तण्हमब्बुय्ह, एवं यात्रा भविस्सती’’ति.

१०. एणिजङ्घसुत्तं

३०. ‘‘एणिजङ्घं किसं वीरं, अप्पाहारं अलोलुपं;

सीहं वेकचरं नागं, कामेसु अनपेक्खिनं;

उपसङ्कम्म पुच्छाम, कथं दुक्खा पमुच्चती’’ति.

‘‘पञ्च कामगुणा लोके, मनोछट्ठा पवेदिता;

एत्थ छन्दं विराजेत्वा, एवं दुक्खा पमुच्चती’’ति.

सत्तिवग्गो ततियो.

तस्सुद्दानं –

सत्तिया फुसति चेव, जटा मनोनिवारणा;

अरहन्तेन पज्जोतो, सरा महद्धनेन च;

चतुचक्केन नवमं, एणिजङ्घेन ते दसाति.