६. पज्जोतसुत्तं
२६. ‘‘कति लोकस्मिं पज्जोता, येहि लोको पकासति [पभासति (क. सी.)];
भगवन्तं [भवन्तं (क.)] पुट्ठुमागम्म, कथं जानेमु तं मय’’न्ति.
‘‘चत्तारो लोके पज्जोता, पञ्चमेत्थ न विज्जति;
दिवा तपति आदिच्चो, रत्तिमाभाति चन्दिमा.
‘‘अथ अग्गि दिवारत्तिं, तत्थ तत्थ पकासति;
सम्बुद्धो तपतं सेट्ठो, एसा आभा अनुत्तरा’’ति.