१०. एणिजङ्घसुत्तं
३०. ‘‘एणिजङ्घं किसं वीरं, अप्पाहारं अलोलुपं;
सीहं वेकचरं नागं, कामेसु अनपेक्खिनं;
उपसङ्कम्म पुच्छाम, कथं दुक्खा पमुच्चती’’ति.
‘‘पञ्च कामगुणा लोके, मनोछट्ठा पवेदिता;
एत्थ छन्दं विराजेत्वा, एवं दुक्खा पमुच्चती’’ति.
सत्तिवग्गो ततियो.
तस्सुद्दानं –
सत्तिया फुसति चेव, जटा मनोनिवारणा;
अरहन्तेन पज्जोतो, सरा महद्धनेन च;
चतुचक्केन नवमं, एणिजङ्घेन ते दसाति.