१०. एणिजङ्घसुत्तं

३०. ‘‘एणिजङ्घं किसं वीरं, अप्पाहारं अलोलुपं;

सीहं वेकचरं नागं, कामेसु अनपेक्खिनं;

उपसङ्कम्म पुच्छाम, कथं दुक्खा पमुच्चती’’ति.

‘‘पञ्च कामगुणा लोके, मनोछट्ठा पवेदिता;

एत्थ छन्दं विराजेत्वा, एवं दुक्खा पमुच्चती’’ति.

सत्तिवग्गो ततियो.

तस्सुद्दानं –

सत्तिया फुसति चेव, जटा मनोनिवारणा;

अरहन्तेन पज्जोतो, सरा महद्धनेन च;

चतुचक्केन नवमं, एणिजङ्घेन ते दसाति.