४१६. परन्तपजातकं (७-२-११)
१५४. आगमिस्सति मे पापं, आगमिस्सति मे भयं;
तदा हि चलिता साखा, मनुस्सेन मिगेन वा.
१५५. भीरुया नून मे कामो, अविदूरे वसन्तिया;
करिस्सति किसं पण्डुं, साव साखा परन्तपं.
१५६. सोचयिस्सति मं कन्ता, गामे वसमनिन्दिता;
करिस्सति किसं पण्डुं, साव साखा परन्तपं.
१५७. तया मं असितापङ्गि [हसितापङ्गि (सी. स्या. पी.)], सितानि [मिहितानि (सी. स्या. पी.)] भणितानि च;
किसं पण्डुं करिस्सन्ति, साव साखा परन्तपं.
१५८. अगमा नून सो सद्दो, असंसि नून सो तव;
अक्खातं नून तं तेन, यो तं साखमकम्पयि.
१५९. इदं खो तं समागम्म, मम बालस्स चिन्तितं;
तदा हि चलिता साखा, मनुस्सेन मिगेन वा.
१६०. तथेव त्वं अवेदेसि, अवञ्चि [अवज्झि (क.)] पितरं मम;
हन्त्वा साखाहि छादेन्तो, आगमिस्सति मे [ते (स्या. क.)] भयन्ति.
परन्तपजातकं एकादसमं.
गन्धारवग्गो दुतियो.
तस्सुद्दानं –
वरगाम महाकपि भग्गव च, दळ्हधम्म सकुञ्जर केसवरो;
उरगो विधुरो पुन जागरतं, अथ कोसलाधिप परन्तप चाति.
अथ वग्गुद्दानं –
अथ सत्तनिपातम्हि, वग्गं मे भणतो सुण;
कुक्कु च पुन गन्धारो, द्वेव गुत्ता महेसिनाति.
सत्तकनिपातं निट्ठितं.