४१६. परन्तपजातकं (७-२-११)

१५४. आगमिस्सति मे पापं, आगमिस्सति मे भयं;

तदा हि चलिता साखा, मनुस्सेन मिगेन वा.

१५५. भीरुया नून मे कामो, अविदूरे वसन्तिया;

करिस्सति किसं पण्डुं, साव साखा परन्तपं.

१५६. सोचयिस्सति मं कन्ता, गामे वसमनिन्दिता;

करिस्सति किसं पण्डुं, साव साखा परन्तपं.

१५७. तया मं असितापङ्गि [हसितापङ्गि (सी. स्या. पी.)], सितानि [मिहितानि (सी. स्या. पी.)] भणितानि च;

किसं पण्डुं करिस्सन्ति, साव साखा परन्तपं.

१५८. अगमा नून सो सद्दो, असंसि नून सो तव;

अक्खातं नून तं तेन, यो तं साखमकम्पयि.

१५९. इदं खो तं समागम्म, मम बालस्स चिन्तितं;

तदा हि चलिता साखा, मनुस्सेन मिगेन वा.

१६०. तथेव त्वं अवेदेसि, अवञ्चि [अवज्झि (क.)] पितरं मम;

हन्त्वा साखाहि छादेन्तो, आगमिस्सति मे [ते (स्या. क.)] भयन्ति.

परन्तपजातकं एकादसमं.

गन्धारवग्गो दुतियो.

तस्सुद्दानं –

वरगाम महाकपि भग्गव च, दळ्हधम्म सकुञ्जर केसवरो;

उरगो विधुरो पुन जागरतं, अथ कोसलाधिप परन्तप चाति.

अथ वग्गुद्दानं –

अथ सत्तनिपातम्हि, वग्गं मे भणतो सुण;

कुक्कु च पुन गन्धारो, द्वेव गुत्ता महेसिनाति.

सत्तकनिपातं निट्ठितं.