४१३. धूमकारिजातकं (७-२-८)

१२८. राजा अपुच्छि विधुरं, धम्मकामो युधिट्ठिलो;

अपि ब्राह्मण जानासि, को एको बहु सोचति.

१२९. ब्राह्मणो अजयूथेन, पहूतेधो [बहूतेजो (पी. क.), बहुतेन्दो (स्या.)] वने वसं;

धूमं अकासि वासेट्ठो, रत्तिन्दिवमतन्दितो.

१३०. तस्स तं धूमगन्धेन, सरभा मकसड्डिता [मकसद्दिता (सी. स्या.), मकसट्टिता (पी. क.)];

वस्सावासं उपागच्छुं, धूमकारिस्स सन्तिके.

१३१. सरभेसु मनं कत्वा, अजा सो नावबुज्झथ;

आगच्छन्ती वजन्ती वा [आगच्छन्ति वजन्ति वा (स्या. पी.), आगच्छन्तिं वजन्तिं वा (क.)], तस्स ता विनसुं [विनस्सुं (सी.)] अजा.

१३२. सरभा सरदे काले, पहीनमकसे वने;

पाविसुं गिरिदुग्गानि, नदीनं पभवानि च.

१३३. सरभे च गते दिस्वा, अजा च विभवं गता [अजे च विभवं गते (क.)];

किसो च विवण्णो चासि, पण्डुरोगी च ब्राह्मणो.

१३४. एवं यो सं निरंकत्वा, आगन्तुं कुरुते पियं;

सो एको बहु सोचति, धूमकारीव ब्राह्मणोति.

धूमकारिजातकं अट्ठमं.