४१२. कोटसिम्बलिजातकं (७-२-७)
१२१. अहं दससतंब्यामं, उरगमादाय आगतो;
तञ्च मञ्च महाकायं, धारयं नप्पवेधसि [न पवेधयि (क.)].
१२२. अथिमं खुद्दकं पक्खिं, अप्पमंसतरं मया;
धारयं ब्यथसि [ब्याधसे (सी.), ब्यधसे (पी.), ब्याधसि (क.)] भीता [भीतो (सी. स्या. पी.)], कमत्थं कोटसिम्बलि [कोटिसिम्बलि (सी. पी.)].
१२३. मंसभक्खो तुवं राज, फलभक्खो अयं दिजो;
अयं निग्रोधबीजानि, पिलक्खुदुम्बरानि च;
अस्सत्थानि च भक्खित्वा, खन्धे मे ओहदिस्सति.
१२४. ते रुक्खा संविरूहन्ति, मम पस्से निवातजा;
ते मं परियोनन्धिस्सन्ति, अरुक्खं मं करिस्सरे.
१२५. सन्ति अञ्ञेपि रुक्खा से, मूलिनो खन्धिनो दुमा;
इमिना सकुणजातेन, बीजमाहरिता हता.
१२६. अज्झारूहाभिवड्ढन्ति [अज्झारूळ्हाभिवड्ढन्ति (सी. पी.)], ब्रहन्तम्पि वनप्पतिं;
तस्मा राज पवेधामि, सम्पस्संनागतं भयं.
१२७. सङ्केय्य सङ्कितब्बानि, रक्खेय्यानागतं भयं;
अनागतभया धीरो, उभो लोके अवेक्खतीति.
कोटसिम्बलिजातकं सत्तमं.