४११. सुसीमजातकं (७-२-६)

११४. काळानि केसानि पुरे अहेसुं, जातानि सीसम्हि यथापदेसे;

तानज्ज सेतानि सुसीम [सुसिम (क.)] दिस्वा, धम्मं चर ब्रह्मचरियस्स कालो.

११५. ममेव देव पलितं न तुय्हं, ममेव सीसं मम उत्तमङ्गं;

‘‘अत्थं करिस्स’’न्ति मुसा अभाणिं [अभासिं (क.)], एकापराधं खम राजसेट्ठ.

११६. दहरो तुवं दस्सनियोसि राज, पठमुग्गतो होसि [होहि (सी.), होति (क.)] यथा कळीरो;

रज्जञ्च कारेहि ममञ्च पस्स, मा कालिकं अनुधावी जनिन्द.

११७. पस्सामि वोहं दहरिं कुमारिं, सामट्ठपस्सं सुतनुं सुमज्झं;

काळप्पवाळाव पवेल्लमाना, पलोभयन्तीव [सा लोभयन्तीव (पी.)] नरेसु गच्छति.

११८. तमेन पस्सामिपरेन नारिं, आसीतिकं नावुतिकं व जच्चा;

दण्डं गहेत्वान पवेधमानं, गोपानसीभोग्गसमं चरन्तिं.

११९. सोहं तमेवानुविचिन्तयन्तो, एको सयामि [पस्सामि (क.)] सयनस्स मज्झे;

‘‘अहम्पि एवं’’ इति पेक्खमानो, न गहे रमे [न गेहे रमे (सी.), गेहे न रमे (स्या. क.)] ब्रह्मचरियस्स कालो.

१२०. रज्जुवालम्बनी चेसा, या गेहे वसतो रति;

एवम्पि छेत्वान वजन्ति धीरा, अनपेक्खिनो कामसुखं पहायाति.

सुसीमजातकं छट्ठं.