३७४. चूळधनुग्गहजातकं (५-३-४)

१२८. सब्बं भण्डं समादाय, पारं तिण्णोसि ब्राह्मण;

पच्चागच्छ लहुं खिप्पं, मम्पि तारेहि दानितो [दानिभो (स्या.)].

१२९. असन्थुतं मं चिरसन्थुतेन, निमीनि भोती अद्धुवं धुवेन;

मयापि भोती निमिनेय्य अञ्ञं, इतो अहं दूरतरं गमिस्सं.

१३०. कायं एळगलागुम्बे [एळगणगुम्बे (क.)], करोति अहुहासियं;

नयीध नच्चगीतं वा [नयिध नच्चं वा गीतं वा (सी. स्या. पी.)], ताळं वा सुसमाहितं;

अनम्हिकाले [अनम्हकाले (पी.)] सुसोणि [सुस्सोणि (सी. स्या. पी.)], किं नु जग्घसि सोभने [सोभणे (पी. क.)].

१३१. सिङ्गाल बाल दुम्मेध, अप्पपञ्ञोसि जम्बुक;

जीनो मच्छञ्च पेसिञ्च, कपणो विय झायसि.

१३२. सुदस्सं वज्जमञ्ञेसं, अत्तनो पन दुद्दसं;

जीना पतिञ्च जारञ्च, मञ्ञे त्वञ्ञेव [मम्पि त्वञ्ञेव (सी. स्या.), त्वम्पि मञ्ञेव (पी.)] झायसि.

१३३. एवमेतं मिगराज, यथा भाससि जम्बुक;

सा नूनाहं इतो गन्त्वा, भत्तु हेस्सं वसानुगा.

१३४. यो हरे मत्तिकं थालं, कंसथालम्पि सो हरे;

कतञ्चेव [कतंयेव (सी. स्या. पी.)] तया पापं, पुनपेवं करिस्ससीति.

चूळधनुग्गहजातकं चतुत्थं.