३६१. वण्णारोहजातकं (५-२-१)
६०. वण्णारोहेन जातिया, बलनिक्कमनेन च;
सुबाहु न मया सेय्यो, सुदाठ इति भाससि.
६१. वण्णारोहेन जातिया, बलनिक्कमनेन च;
सुदाठो न मया सेय्यो, सुबाहु इति भाससि.
६२. एवं चे मं विहरन्तं, सुबाहु सम्म दुब्भसि;
न दानाहं तया सद्धिं, संवासमभिरोचये.
६३. यो परेसं वचनानि, सद्दहेय्य [सद्दहेथ (सी. स्या. पी.)] यथातथं;
खिप्पं भिज्जेथ मित्तस्मिं, वेरञ्च पसवे बहुं.
६४. न सो मित्तो यो सदा अप्पमत्तो, भेदासङ्की रन्धमेवानुपस्सी;
यस्मिञ्च सेती उरसीव पुत्तो, स वे मित्तो यो अभेज्जो परेहीति.
वण्णारोहजातकं पठमं.