३६१. वण्णारोहजातकं (५-२-१)

६०. वण्णारोहेन जातिया, बलनिक्कमनेन च;

सुबाहु न मया सेय्यो, सुदाठ इति भाससि.

६१. वण्णारोहेन जातिया, बलनिक्कमनेन च;

सुदाठो न मया सेय्यो, सुबाहु इति भाससि.

६२. एवं चे मं विहरन्तं, सुबाहु सम्म दुब्भसि;

न दानाहं तया सद्धिं, संवासमभिरोचये.

६३. यो परेसं वचनानि, सद्दहेय्य [सद्दहेथ (सी. स्या. पी.)] यथातथं;

खिप्पं भिज्जेथ मित्तस्मिं, वेरञ्च पसवे बहुं.

६४. न सो मित्तो यो सदा अप्पमत्तो, भेदासङ्की रन्धमेवानुपस्सी;

यस्मिञ्च सेती उरसीव पुत्तो, स वे मित्तो यो अभेज्जो परेहीति.

वण्णारोहजातकं पठमं.