३४०. विसय्हजातकं (४-४-१०)

१५७. अदासि दानानि पुरे विसय्ह, ददतो च ते खयधम्मो अहोसि;

इतो परं चे न ददेय्य दानं, तिट्ठेय्युं ते संयमन्तस्स भोगा.

१५८. अनरियमरियेन सहस्सनेत्त, सुदुग्गतेनापि अकिच्चमाहु;

मा वो धनं तं अहु देवराज [अहुवा जनिन्द (क. सी. स्या. पी.)], यं भोगहेतु विजहेमु सद्धं.

१५९. येन एको रथो याति, याति तेनापरो रथो;

पोराणं निहितं वत्तं, वत्ततञ्ञेव [वद्धं, वद्धतञ्ञेव (क. सी. पी.)] वासव.

१६०. यदि हेस्सति दस्साम, असन्ते किं ददामसे;

एवंभूतापि दस्साम, मा दानं पमदम्हसेति.

विसय्हजातकं दसमं.

कोकिलवग्गो [कोकालिकवग्गो (क.)] चतुत्थो.

तस्सुद्दानं –

अतिवेलपभासति जीतवरो, वनमज्झ रथेसभ जिम्हगमो;

अथ जम्बु तिणासनपीठवरं, अथ तण्डुल मोर विसय्ह दसाति.