३२९. काळबाहुजातकं (४-३-९)
११३. यं अन्नपानस्स पुरे लभाम, तं दानि साखमिगमेव गच्छति;
गच्छाम दानि वनमेव राध, असक्कता चस्म धनञ्जयाय [धनञ्चयाय (क.)].
११४. लाभो अलाभो यसो अयसो च, निन्दा पसंसा च सुखञ्च दुक्खं;
एते अनिच्चा मनुजेसु धम्मा, मा सोचि किं सोचसि पोट्ठपाद.
११५. अद्धा तुवं पण्डितकोसि राध, जानासि अत्थानि अनागतानि;
कथं नु साखामिगं दक्खिसाम [दक्खियाम (क.), दक्खाम (स्या.)], निद्धावितं [निद्धापितं (सी. स्या.), निब्बापितं (पी.), निच्छदं (क.)] राजकुलतोव जम्मं.
११६. चालेति कण्णं भकुटिं करोति, मुहुं मुहुं भाययते [भायते (स्या.), भायापते (क.)] कुमारे;
सयमेव तं काहति काळबाहु, येनारका ठस्सति अन्नपानाति.
काळबाहुजातकं नवमं.